साताका तीन लघुकथा

साताका तीन लघुकथाको तेस्रो शृङ्खलामा निम्न लघुकथाकारहरूका तीन लघुकथाहरू छनोट गरी प्रकाशन गरिएको छ ।

१. लघुकथा – यमराज दोबाटोमा

✍️ डा.दीनबन्धु शर्मा
यमराजले आगन्तुक मनुवातर्फ इसारा गर्दै चित्रगुप्तसँग सोधे, “यस मनुवालाई कता ?”
चित्रगुप्तले काँडा र ढुङ्गाले भरिएको पैदलमार्ग देखाएर भने, “यसलाई नि:सन्देह यता महाराज।”
बाटो देख्दै मनुवा थरर्र काम्यो, तर उसले होस नगुमाइकन दोबाटोबाट छुट्टिने दक्षिणी बाटो हेरेर सोध्यो, “मलाई किन यस्तो भयानक बाटो हिँड्नुपर्ने ?”
“यो नरकयात्राको बाटो हो मनुवा, पृथ्वीमा रहँदा बीभत्स हत्या हिंसाको ज्यान मुद्दा छ तिमीमाथि, तिमीले नर्कबास गर्नुपर्छ,” यमराजले भने, “परिणाम त भोग्नुपर्छ।”
“त्यो त होला तर …….”
“तर के ? ” यमराजले मनुवातर्फ हेरेर भने।
“मेरा कर्मको ठूलै परिणाम त मैले दुई-दुईपटक भोगिसकेँ त, हैन कतिचोटि भोग्नुपर्ने ?” मनुवाले हात जोडेरै तर झर्किएर भन्यो।
“तिमीले कहिले, कसरी भोग्यौ ?” यमराजले जिज्ञासु भएर सोधे।
“हैन के, दण्ड होस् वा पुरस्कार, त्यही ज्यान मुद्दाकै परिणामस्वरूप मलाई पटकपटक प्रधानमन्त्रीको पद दिइएको हैन र, कहिले कसरी भोगिस् रे, अचम्म छ बा !” मनुवाले अहिले अलि कड्किएरै भन्यो।
“हँ ?” यमराज आफ्ना दुई औँला ओठमा राखेर विचारमग्न भई दोबाटोमा उभिएका छन्।
बुढानीलकण्ठ, काठमाडौँ

२. लघुकथा : खाना

✍️ डा.शेखरकुमार श्रेष्ठ

सबै जना चुल्होको वरिपरि बसी भात र तरकारी पकाउँदै थिए । नाकबाट पसेको वासनालाई जिब्राले स्वाद मानी चाखिरहेको थियो ।
खाना हाल्नका लागि थाल बोकेर छोरा आयो । त्यसैबेला बाहिरबाट ढोका ढकढक गरेको आवाज भित्र आयो । छोराले गएर ढोका खोलिदियो ।
एउटा जवान हट्टाकट्टा मानिस रहेछ । उसले नमस्कार गर्यो र भन्यो, “म देश विकास गर्न परिवर्तनका लागि लागेको राजनीतिककर्मी हुँ । धेरै वर्ष भयो राजनीति गरेको । तर म भोको छु । मैले खान पाएको छैन । पाकेको खाना मलाई दिनुहोस् ।”
परिवारका सबैले मुखामुख गरे । एकै पलपछि आएको मानिसलाई छोराछोरीले हेरे । लोग्ने र स्वास्नीको आँखा जुधे।
“आज बेलुकी र भोलि बिहान भोकै त हो नि । भोलि दिनभर काम पाइयो भने फेरि चामल र तरकारी ल्याऔँला । साँझको पाहुना देवता भन्छन् ।” स्वास्नी र लोग्नेले कुराकानी गरे ।
आउनेले भात खाइदियो । छोरा र छोरी रुन थाले र भने, ”बल्ल बल्ल खान पाइने भई खुसी बनेको तर खान पाइएन । होइन, अब हामीले दालभात खान पाउने कहिले ?”
आमाले भनी, “यिनलाई दान दिएन भने खाना मात्र होइन भोलि हामी यस घरमा पनि बस्न पाउँदैनौँ ।”
काठमाडौ

३. लघुकथा : पहिचान

✍️ अम्बिका धिताल

प्रकाश र अनय निकै मिल्ने साथी थिए । प्रकाश पढाइमा औसत थिए भने अनय तेजिला। उनीहरू दुबैले स्नातकसम्मको पढाइसँगै पुरा गरे।

प्रकाशको बाबा अफिसका हाकिम थिए। त्यसैले उनलाई जागिर पाउनका लागि त्यति दौडधुप गर्नु परेन तर अनयका बाबा कृषक भएकाले धेरै ठाउँमा धाउँदा पनि जागिर पाउन सकेनन् र बाबुकै बिडो थाम्नुबाहेक विकल्प नदेखेर उनी खेती किसानीमा लागे ।

आफ्नै काममा व्यस्त हुने भएकाले यी दुई मित्रहरुको भेटघाट छुट्यो। कहिलेकाहीँ फोनमा कुराकानी हुन्थ्यो। एक बुधबार प्रकाशले फोन गर्दै अनयलाई लोकसेवा खुलेको कुरा सुनायो। दुबैले गएर फर्म भरे। परीक्षामा सहभागी भए। नतिजा आउँदा प्रकाशको नाम थिएन। अनयको नाम पहिलो नम्बरमा नै थियो । उनी प्रशासन कार्यालयमा अधिकृतका रूपमा नियुक्त भए। बिस्तारै उनको पहिचान फैलिँदै गयो। उनको कामबाट सबै सन्तुष्ट थिए । धेरैले उनको आनीबानी र कार्यशैलीको अनुकरण समेत गर्थे। उता केही समय पछि प्रकाशको बाबुको रिटायर भयो । प्रकाशको जागिर करारमा थियो। त्यस ठाउँमा लोकसेवाले अर्को व्यक्ति पठायो। प्रकाशले जागिर छुटेपछिको दोस्रो दिनमा अनयलाई भेट गर्यो । अनयले प्रकाशलाई मेहनतकासाथ पढ्न हौसला दिँदै पढाइमा आफूले सक्दो सघाउने प्रण गर्यो । प्रकाशले मलिन मुहारमा भन्यो, “कसैको पहिचानबाट मिलेको काम केही समयको लागि मात्र रहन्छ, तर कामबाट मिलेको पहिचान अमर रहन्छ मित्र।”
भक्तपुर