✍️ वसन्त अनुभव
“रिपोर्ट त त्यति राम्रो छैन तर एकपटक सिटि स्क्यान र एफ एन ए सि रिपोर्ट हेरौ ।” दिसा, पिसाब, रगत, एक्सरे लगायत भिडियो एक्सरेको रिपोर्ट हेरिसके पछि डाक्टरले भने ।
“हस डाक्टर साब” भन्दै म बुवालाई लिएर बाहिरिए ।
“के भएको रहेछ? डाक्टरले के भने? सन्चो त हुन्छ नि ?” बुवाले भन्नुभयो । डाक्टरको कुरो बुवाले सुन्नु भयो कि भनेर चिन्तित भएको मलाई बुवाको प्रश्नले राहत मिल्यो ।
“रिपोर्ट सबै ठिकै छरे । त्यति टाढा दाङबाट आउनुभएको छ । एउटा अर्को जाँच पनि गराउनुस भन्नुभएको छ ।” मैले बुवालाई संझाउदै भने ।
सिटि स्क्यान र एफ एन ए सि जाँच नेशनल हस्पिटलमा नहुने भएपछि उक्त जाँचका लागी अर्को दिन बिहान सबेरै बि.पि.मेमोरियल क्यान्सर हस्पिटल पुगे ।
लाईन लागेर टोकन लिई उक्त जाचका लागि सम्बन्धित वार्डमा बुवालाई लिएर गई बल्लतल्ल सिटि स्क्यान गराए । त्यसदिन एफ एन ए सि जाँच नभएपछि अर्को दिन बुवालाई लगेर स्याम्पल दिई आए ।
रिपोर्टका लागि पाँच छ दिन पछि आउनुपर्ने भयो । अस्पताल नजिकै होटेलमा बस्यौं । औषधि खाएपनी खासै काम गर्दैनथ्यो । दिउँसो यताउता गरेर मन बहलाए पनि बुवा रातभरि पीडाले छट्पटाउनु हुन्थ्यो । म लाचार भएर हेरिरहन्थे ।
अति नै पिडा भएपछि आत्तिदै भन्नुहुन्थ्यो “हेर बाबु म बाच्दिन । यत्रो पैसा खर्च भइसक्यो बिसको उन्नाइस भएको छैन । अब खर्च नगर । मलाई घर लैजा ।”
“हैन बुवा नआत्तिनुस ! सन्चो हुन्छ । पैसा खर्च भयो भनेर चिन्ता नगर्नुस । ज्यान भन्दा ठूलो पैसा हैन नि । फेरि कति पो खर्च भएको छर ।” मैले बुवालाई संझाउदै भने ।
यस्तै गरि दिन बित्दै गए । एफ एन ए सि को पनि रिपोर्ट आयो । बुवालाई लगेर पुनः नेशनल हस्पिटल गए । डाक्टरलाई रिपोर्ट देखाए । सुरुमा तपाईहरु यहाँ किन आउनु भएको । मैले अस्ति नै बिदा दिएको होइन भनेर डाक्टर रिसाए । त्यो सुनेर बुवा पनि रिसाउनु भयो । मैले बुवालाई बाहिरै बसालेर भित्र गए । डाक्टरलाई रिपोर्ट देखाए ।
“बुवालाई लास्ट स्टेज क्यान्सर भएको छ । शरीरभरि फैलिसकेको छ । उहाँको उपचार संभव छैन । शारीरिक कमजोरी र उमेरका कारण केमो थेग्न सक्नुहुन्न । घर लग्दा हुन्छ । ” रिपोर्ट हेरिसकेपछी डाक्टरले भने ।
डाक्टरको कुरो सुनिसकेपछी म छाँगोबाट खसेजस्तो भए नजिकको कुर्सीमा थुचुक्क बस्दै रुदै भने – “डाक्टर साब त्यसो नभन्नोस । जसरी हुन्छ मेरो बुवालाई बचाईदिनोस । जति खर्च लाग्छ म दिन्छु । घरबास सबै बेच्छु । त्यतिले नपुगे म आफ्नो एउटा किड्नी बेचेर भएपनी उपचार गराउछु । त्यसो नभन्नुस । मेरो बुवालाई सन्चो पारिदिनोस ।”
मैले जति नै अनुनय विनय गरेपनि उनले बुवाको उपचार हुन नसक्ने बताए । मैले बुवालाई सान्त्वना दिदै केही पेनकिलर र भिटामिन औषधि लेखिदिन विनम्र अनुरोध गरे ।
“बुवा ! तपाईंलाई खासै केहिभएको छैन। छातीमा सानो दाग छ । औषधि लेखिदिन्छु नबिराई खानु होला । पिर नलिनुहोस अझै तीस पैतिस वर्ष बाँच्नुहुन्छ ।” बुवालाई संझाउदै डाक्टरले भने ।
“अघि रिसाउदै थियो । अहिले यस्तो भन्छ । तसँग कति दिन बाँच्छ भनेको छ डाक्टरले ।” बुवाले बाहिर निस्कने बित्तिकै मसँग सोध्नुभयो ।
“हत्तेरी बुवा ! धेरै विरामी हेर्दा कहिलेकाही डाक्टरको मुड अफ हुन्छ क्या । त्यही भएर रिसाएका हुन । सामान्य समस्या हो औषधि खाए ठिक हुन्छ, भनेका हुन मसँग पनि । ब्यर्थै चिन्ता लिनुहुन्छ । ” मैले बुवालाई गुमराहमा राख्दै भने ।
मेरो भित्रैदेखि भक्कानो फुटेर आयो । म दौड्दै वासरुम गए । बेस्सरी रोए । घर फर्कन लागेको जानकारी घरमा गराए । त्यसपछि आँसु पुछे । मुहारमा बनावटी मुस्कान ल्याउदै बुवा छेउ आए । स्याउ काटेर बुवालाई खान दिर ।
“स्याउ बाटोमै खादै गरौला । अहिले गाडी छुट्छ हिड अब जाम ।” बुवाले आत्तिदै भन्नुभयो । “हस ! बुवा” भन्दै बुवालाई डोराउदै बाटो लागे ।
घोराही – १४, दाङ