कविता
आँसुको बादल फाटेर
मुस्कानको एक सर्को किरण
आफ्नै अनुहारमा परेको छ्।
असीनाले चुटेझै
आफ्नै आँसुका थोपाहरुले
चुटेर घाइते थियो मन
यी चोटहरुको ओखती बनेर
फर्केको छ आफ्नै बिश्वास
भरोसा बनेर आफैमाथि ।
अब गलाउने छैन आँसुले
समयले आँसु जित्न सिकायको छ
मनले जिन्दगीलाई
यस्तै भरोसा दिलाएको छ ।।
अध्यारो रातलाई चिर्दै
बेदनाको पहाड भत्काएर
खुसीको एक हुल आभास
मनमै छिरेको छ।
धुलो जमेर बसेको
सम्झनाका पहाडहरमा
एक झरी बर्षा परेको छ
सीतल बतास मन मै सरेको छ ।
एक लरको खुसीको किरण
आफ्नै मुहारमा परेको छ
हृदय देखि टाढिएको मन
आफैतिर सरेको छ।
जिन्दगी आफैं संग खुसी छ
दु:खका पहाड भत्काई
मैदानमा खुसीको खेती गर्दै छ।
जे छ आफैं संग
त्यससँगै घुलेर
नयाँ खेती रोपेको छ
थुप्रै बिस्वास फलाउने आ।शामा ।।।।
शान्तीनगर -६
काठमाडौ