साताका तीन लघुकथा हिमालयन दृष्टि र नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्च बिचको सहकार्यमा सञ्चालित साप्ताहिक स्तम्भ हो । यस स्तम्भमा नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्चको भित्तोमा साताभर प्रेषित लघुकथाहरू मध्ये मञ्चले छानेर पठाएका उत्कृष्ट तीन लघुकथाहरू प्रकाशन हुने गर्दछन् ।
यस साताको (४३औँ) शृङ्खलाका लागि लघुकथाकार डा.विदुर चालिसेको लघुकथा ‘थाप्लो’, लघुकथाकार केशवराज आमोदीको लघुकथा ‘अभिवादन’ र लघुकथाकार म्यामराज राईको लघुकथा ‘अन्याय र न्याय’ उत्कृष्ट तीनभित्र परेका छन् ।
१)
लघुकथा: थाप्लाे
डा. विदुर चालिसे
-“तँलाई हेर ! मलाई हेर !! सबैतिर हेर !!!” आक्रान्त परायण मन्तव्य पाेखिरहेका थिए । पाेखिएका मन्तव्यका तरल पदार्थले न हिउँ भेट्टाउँथ्याे न त ज्वालामुखी उकासकाे लाभा नै उछिट्याउँथ्याे । चर्काे प्रभाव र मन्तव्यकाे बहाबमा भुइँतिर टेकिरहेका संसर्गीहरू निदाएथे । उत्सर्गीहरू गफमा मस्तनामा गफ हानिरहेका थिए । एकजनाले हाँसाेका बीचमा साथीलाई भन्यो-
“ओई ! तेराे थाप्लाे छाम त !”
साथी झस्कियाे । एक उत्सर्गीले खुट्टा छाम्याे। अर्काेले भुइँ काेतर्यो । अर्काेले नाक नेपायाे । अर्काेले दाह्री सेपायाे। बेजाेड हाँसाेका बीचमा आक्रान्त परायण चिच्याउन थाले ।
“बुझ्नू ! अब कसैलाई छुट हुने छैन ।”
हल्लाखाेर र कामचाेर मान्छेहरू लुसुलुसु बाहिर निस्के अनि अर्काे मितव्ययी भुँडेलाई भेटेर साेधे- “भर्खर ?”
“अँ, हस्पिटल जानुपरेकाेले !”
“ओहाे सम्मानका लागि तपाईँकाे नाम लगातार आएकाे थियाे त !”
“त्यही त, सम्मान लिन पनि भ्याउँदिन, अन्तै काम पर्छ धेरै ।”
हल्लाखाेर र कामचाेरहरू बाहिर बखान गर्न लागे ।
“बास्तवमा याे भुँडेले थाप्लाेमा हात राखिदियाे भने त हाती जस्ता भन्ट्याङ भुन्टुङ त किचिक्कै हुन्छाै ।”
खुइलिइरहेका र खुइल्याइरहेकाहरू एक अर्काेलाई थाप्लाेमा हात राख्न खाेजिरहेका थिए । उनीहरूलाई जीवन पर्यन्तमा शिवजी बन्ने धुन थियाे । एकजना भद्रले कराए-
“अब हातमा थाप्लाे राखे मात्रै परिवर्तन हुन्छ ।”
हाँसिहाँसी मेराे मन पनि रूनथाल्याे । हात थाप्लाेमा राखखौँ की थाप्लाेमा हात राखौँ ।
२)
लघुकथा: अभिवादन
केशवराज आमोदी
साहित्य र संस्कृति अनि नैतिकता र मर्यादाका बारेमा धारा-प्रवाह भाषण छाँटेर राष्ट्रिय पोसाकमा विभूषित नेताजी खुलामञ्चबाट सिंहदरबारतिर गुज्रिरहेका हुन्छन् । आफ्ना कार्यकर्तालाई पनि राष्ट्रियता र संस्कृति एक-अर्काका पूरक हुन् भनिरहेका हुन्छन् ।
व्यस्त सडकमा अनगिन्ति जनसमुदायद्वारा निर्झरिणीका सहस्र-धारा बर्सिएझैँ उनीप्रति बर्सिएको अभिवादनले म आकर्षित हुन्छु । उनी फूलमाला र अभिवादनले भरिएर स्व-गन्तव्यतिर लम्किंदै हुन्छन् । कुनै बेला गाह्रो साँघुरो पर्दा हार-गुहार गर्ने आशा भरोसाका केन्द्रविन्दु उनै हुन् भन्ने सोचेर म पनि अनायास नेताप्रति अभिवादन अर्पण लालायित हुन्छु ।
म अञ्जुली बाँधेर केही झुक्न खोज्छु । तत्काल मेरो नजिकैबाट केही शिक्षित युवा समुदायको उपहाससहितको प्रतिक्रिया मेरा कर्ण-कुहरमा ठोकिन्छन्। ‘कस्तो पागल समाज हो यो ! हिडन्ते-कार्टुनलाई पनि अभिवादन गर्छ , हा ! हा !! ।’
सुखौरा , केशवटार , तनहूँ
हाल : रत्ननगर नगरपालिका , चितवन
३)
लघुकथा – अन्याय र न्याय
-म्यामराज राई
“न्यायालयमा राजनीति छिरेपछि किन चाहियो अलग्गै अड्डा अदालत ?” राजकले आफ्नो भॅंडास ओकल्यो ।
ऊ पार्टी प्रमुख हो, जसले नियम विपरित सरकार गठन गरेको थियो । पुग अपुग महिना दिनमा फैसला आयो- ‘अहिलेको सरकार काम चलाउ हो । रित पुराउन सक्नेले सरकार गठन गर्नू ।’
विपक्षीले चौबिस घण्टा नबित्दै चामल, कनिका, भुस र घुन समेत मिलाएर सरकारको दाबी पेश गर्यो । तत्कालको लागि रित पुगेकोले सरकार बन्यो । सबैको मालामाल हुने दिन आयो ।
अचानक ठुलो हुरी चल्यो । बतास आयो । चामल र कनिका त जहाँको त्यही थिए । तर भुस पूरै उडाइलग्यो । घुनको त आफ्नै पखेटा पलाएको थियो । ठ्याक्कै एक महिना पुगेको दिन जोखे । हुनुपर्ने जति वजन पुगेन ।
पुन: न्यायालयको ठाडो आदेश आयो – ‘सङ्ख्यात्मक रूपमा ठुलो जमात भएको पार्टीले सरकार गठन गर्नू ।’
ठुलो पार्टी राजकको हो । राजकको नेतृत्वमा सरकार गठन भयो । घुमीफिरी रुम्जाटार भनेझैँ पुन: उसैको पोल्टो भरियो ।
“राजनीतिमा अझै पनि न्याय मरेको छैन भन्ने उदाहरण हो यो ।” राजकको खुसी बोल्यो ।
- २०८०/०७/१३, सोमबार
हतुवागढी -६, होम्ताङ्, भोजपुर