साताका तीन लघुकथा हिमालयन दृष्टि र नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्च बिचको सहकार्यमा सञ्चालित साप्ताहिक स्तम्भ हो । यस स्तम्भमा नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्चको भित्तोमा साताभर प्रेषित लघुकथाहरू मध्ये मञ्चले छानेर पठाएका उत्कृष्ट तीन लघुकथाहरू प्रकाशन हुने गर्दछन् ।
यस साताको (४०औँ) शृङ्खलाका लागि लघुकथाकार मित्र उराठी गौतमको लघुकथा ‘कान्छो लोग्ने’, लघुकथाकार सुरेशकुमार पाण्डेको लघुकथा ‘अर्घेलो बा’ र लघुकथाकार प्रभादेवी पौडेलको लघुकथा ‘बासेको पोथी’ उत्कृष्ट तीनभित्र परेका छन् ।
१)
लघुकथाः कान्छो लोग्ने
मित्र ‘उराठी’ गौतम
“ल स्वागत छ । आऊ, भित्रै आऊ ।” धेरै वर्षपछि भेट भएको साथी कल्पनालाई हार्दिकतापूर्वक स्वागत गरिन् सुप्रियाले ।
क्याम्पस सँगै पढेका थिए उनीहरूले । पढाइ सकेपछि सुप्रिया सरकारी सेवामा प्रवेश गरिन् । कल्पना अन्तर्राष्ट्रिय गैह्रसरकारी संस्थामा आवद्ध भइन् ।
सुप्रिया कार्यालय प्रमुखको जिम्मेवारी सम्हालेर दुर्गम जिल्लामा कार्यरत थिइन् । यसैबखत कल्पना पनि आफ्नो संस्थाको कामको सिलसिलामा यहाँ आएकी थिइन् । त्यसैले पनि यो भेटघाट महत्वपूर्ण थियो । यो मित्र मिलनमा हार्दिकता झल्कन्थ्यो ।
“कान्छु ! नास्ता तयार भएको भए ल्याइहाल।” सुप्रियाले भान्छामा भएका नहकुललाई इसारा गरिन् ।
“भिनाजु कता हुनुहुन्छ ? बच्चाबच्ची कति भए ? कता छन् ?” कल्पनाले जिज्ञासा राखिन् ।
“भिनाजु अध्यापन गर्नुहुन्छ । घरपायक जागिर छ । दुई छोराछोरी उहाँसँगै छन् । आफू भने यो जागिरले कहिले यो जिल्ला, कहिले त्यो जिल्ला । सधैँ बाहिरको बाहिरै ।” दुखेसो पोखिन् सुप्रियाले ।
“त्यही त ! बुढाबुढी नै जागिरे हुनु र घरपायक नहुनु त साह्रै विजोग, हैन ? बैँस छउञ्जेल बुढाबुढीसँगै हुन नपाउनु पनि के जिन्दगी ? चालिस कटेसी रमाउँला भन्ने गीत त्यसै त बनाएको हैन् रहेछ ।” कल्पनाले ठट्यौँली गर्दै भनिन् ।
“चालीस हो र ! साठी कटेसी हुने भो जागिरेको त । त्यसैले आफूले त बुढाको सल्लाह बमोजिम नै ऊ, उनलाई कान्छो लोग्ने बनाएको । जहाँ गएपनि पकानपुकुन देखि हरेक कुरामा सजिलो भएको छ ।” नहकुल तर्फ सङ्केत गर्दै सुप्रियाले स्पष्ट पारिन् ।
अमरपुर गुल्मी
हालःतिलोत्तमा न पा–२,रुपन्देही
२)
लघुकथा: अर्घेलो बा
सुरेशकुमार पाण्डे
“के भयो बाबा ? किन रोइरहेको हजुर ?” महेशले बसपार्कमा बसेर रोइरहेको एकजना भिखारीलाई सोध्यो ।
भिखारीको याचनाभरिएको दृष्टिले महेशलाई नियाल्यो र भन्यो- “के भनौँ बाबु ! मैले हिजोदेखि केही खाएको छैन ।”
“पैसा दिन्छ भनेर बुढाले नाटक गरेको होला।” महेशले मनैमन लख काट्यो।
उसले आफ्नो घडीतिर हेर्यो । घडीले दिउँसोको दुई बजाएको थियो । बस आउँन अझै एक घन्टा बाँकी थियोे । महेशले बुढासँगै टाइमपास गर्न खोज्यो ।
“बाबा एक बोतल रक्सी किन्दिन्छु है खानुहुन्छ ?” महेशले परख गर्दै भन्यो ।
“बाबु ! मलाई बोतल होइन् दुइटा रोटी किनिदेऊ । अहिलेलाई परान टङ्गाउन पुग्छ ।” बुढाले महेशतिर पुलुक्क हेर्दै भने ।
बुढाको त्यो शब्दले महेशको भित्रि मनलाई छोयो । ऊ केही नबोली अलिपर होटेलमा पुगेर चारवटा रोटी र तरकारी लिएर बुढालाई टकार्यो । त्यो देखेर बुढाको आँखाबाट फेरी आँसु बग्यो ।
“बाबा ! नरुनुहोस् । रोटी खानुहोस् ।” महेशले बुढालाई पानी पनि किन्दियो ।
“बुढाले एकछिनमै रोटी खाएर सिद्धाए । उनी साँच्चि धेरै भोका थिए ।”
“बाबा ! हजुरको घरमा छोराछोरी छैनन् ?” महेशले सोध्यो ।
“छन् । सानो छँदा पढाए लेखाए । ठुलो भएपछि पाल्छन् कि भनेको तर अहिले उसैले घरबिहिन बनायो ।” बुढाले रुँदै भने ।
उनको कुराले महेशलाई भावुक बनायो । ‘कसैका बाआमा छैनन् तर कसैले जन्मदातालाई अर्घेलो बनायो ।’ महेशले मनमनै भन्यो । अनि अमिलो मन बनाएर बसमा चढ्यो ।
दाङ घोराही १८
३)
लघुकथा: बासेको पोथी
प्रभादेवी पौडेल
खोरमा ‘कुखुरी काँ’को आवाज सुनेर धने एक्कासी ब्युँझियाे । घडी हेर्यो । बिहानको चार बजेको थियो । ऊ दङ्ग पर्यो । कुखुरा पालेको धेरै वर्ष भएको थियो तर अहिलेसम्म उसले पोथी बासेको सुनेको थिएन ।
उसले माइलीलाई झकझक्यायो । ऊ आँखा मिच्दै उठी र भनी- “बुढा पोथी बासेको त नराम्रो हुन्छ भन्छन् । कि यसलाई डाँडो कटाउनु पर्छ रे कि च्वाट्ट काट्नुपर्छ रे । परारै हाम्रो माइतीमा पोथी बासेको रे त्यसको भोलिपल्टै हजुरबा खस्नु भो।”
“त्यस्तो अशुभ नै हुनेभए आजै काटिदिन्छु यसलाई ।”
उसले माइलीलाई पानी तताउन लगाएर आफू खुर्पा लिन गयो । पानी भकभक उम्लिएपछि धने र माइली खोरतिर लागे । उनीहरू फूल पार्दापार्दैको पोथी काट्नुपर्दा एकमन निकै दुःखी थिए भने अर्कोतिर अशुभ नै हुने भएपछि उनीहरूले जोखिम उठाउन चाहेनन् ।
धनेले सबै तयारी गरेर जब खोरको पलेटो खोल्यो । पोथी फुत्त बाहिर निस्कियो र उसको सँगै रत्नेको भाले पनि निस्किएर कुलेलम ठोक्यो । यो देखेर माइलीले लजाउँदै भनी- “काट्टो लाउनु, भाले लाउँन जाँदा कुन झमट पछि लाएर आएछ कुन्नि ? “
भरतपुर ९, चितवन