साताका तीन लघुकथाको चौधौँ शृङ्खलामा नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्चमा यो साता प्रेषित गरिएका मातातिर्थ औँसी विशेष लघुकथाहरू मध्ये निम्न तीन लघुकथाहरू (उपहार, भर्चुअल नाता र आमाको गुनासो) छनोट गरी प्रकाशन गरिएको छ।
[१] लघुकथा : उपहार
✍️ वसन्त अनुभव
मातातीर्थ औँसीको दिन । विहान सबेरै उठेर नुहाइ धुवाइ गरेँ। आमा भने आफ्नो कोठामा सुतिरहनुभएको थियो ।
“आमा ! आज हजुरको मुख हेर्ने दिन । हजुरलाई के उपहार दिऊँ ?” चियाको कप दिदै मैले सोधेँ ।
“मलाई केही चाहिन्न, बाबु ! सबै पुगेको छ । केही दिनु पर्दैन ।” आमाले ठाडै इन्कार गर्नुभयो।
“तैपनि आमा ! आज विशेष दिन । हजुरले उपहार त लिनैपर्छ। भन्नु त के दिऊँ ?!” मैले आफ्नो कुरामा जोड दिएँ।
“सबै कुरा पुगेकै छ, बाबु ! साह्रै जिद्दी गरिस् । दिने नै भए, एउटा राम्रो मोबाइल किनेर ल्याइदे ।” बल्लतल्ल आमाले मुख फोर्नुभयो।
केही समयपछि पसलबाट मोबाइल लिएर आएँ । आमालाई फलफूल, मिष्ठान्न खुवाएर मोबाइल उपहार दिएँ । आमाबाट आशिर्वाद ग्रहण गरेँ ।
“तँ साह्रै लोभी छस्, आफ्नो लागि केही गर्दैनस् । अरुको लागि मात्र कति खर्च गर्छस् बाबै । मोबाइल फुटेको कति दिन भइसक्यो, किनेकै होइन । यो मैले तेरै लागि मगाएको थिएँ।” मोबाइल मलाई नै फिर्ता गर्दै आमाले भन्नुभयो।
“तर आमा ! .. तपाईंको उपहार ..।” अप्ठ्यारो मान्दै मैले भनेँ।
“तर सर केही होइन्, खुरुक्क राख् । मलाई उपहारमा यी, यस्ता भौतिक वस्तु केही चाहिन्न । यस्तै मीठो बोली र असल व्यवहार भए सबै पुग्छ, बाबु ।” आमाले बिचमै टोक्नुभयो ।
घोराही उपमहानगरपालिका १४, दाङ
२०७९/०१/१७ शनिबार
[२] लघुकथा : भर्चुअल नाता
✍️ नवराज शर्मा
“यो तपाईंको पनाति ! यी नाति र नातिनीबुहारी ! अब पालैपालो टिका लगाइदिनुस् ।” मैले चोरऔँलाले सबैलाई देखाउँदै भनेँ ।
” मैले पनि देख्या’छु, तैँले देखाउनु पर्दैन् ।” भन्दै आमाले सबैलाई दसैँको टिका र जमरा लगाई दिनुभयो । सबैले दर्शन भने । आमाले खुट्टा तेर्साई दिनुभयो । मुसुमुसु हाँस्दै ढोग गरेँ । टिका लगाउने काम सकिएपछि हामी भान्छा कोठातिर लाग्यौँ । खान बस्नु अघि, मैले ल्यापटपको स्क्रीन दाग नबसोस् भनेर स्प्रिटले सफा गरेँ ।
दिउँसो भान्जा, भान्जी , बहिनी, ज्वाईं, दाजुभाइ सबै आए । टिका लाए । गए । तर जो आएपनि एउटै कुरा सोध्थे, ” छोरा छोरी आउलान् त ?”
“आउँछु भन्या’छन् ।” मेरो एउटै जवाफ हुन्थ्यो । आफ्नो सन्तानको उज्ज्वल भविष्यको कामना गर्दै उच्च शिक्षाको लागि विदेश पठाएपछि उनीहरू पनि त आफ्ना सन्तानको सुखद भविष्यको सपना देख्दा हुन् ! कामना गर्दा हुन् ! त्यो कुरा किन हो कुन्नी म जानी जानी बिर्सन्थेँ । म जतिचोटि “आउँछन्” भन्थेँ, आमा त्यतिपटक मेरो मुखमा पुलुक्क हेर्नुहुन्थ्यो ।
आज औँसी । आमाको मुख हेर्ने दिन । मैले ल्यापटप खोलेँ । एकछिन पछि पर्दामा छोरा-बुहारी, छोरी- ज्वाईं, नातिनातिना देखिए । हामी भर्चुअल संसारमा थियौँ, हाम्रो भर्चुअल बैठक जारी थियो ।
” ल आमाको मुख हेर !” मैले भनेँ ।
सबैले दर्शन भने । एकछिन रमाइलो भयो ।
भर्चुअल भेटघाट र भलाकुसारीपछि खाना खाएर म कोठातिर लागेँ, यसो ढल्किन भनी । आँखा झपक्क के लागेको थियो, ” मेरो मुख हेर्दैनौ, बाबु ? आज आमाको मुख हेर्ने दिन ।” कानमा आवाज ठोक्किए जस्तो लाग्यो । तन्द्राबाट ब्युँझिएँ । भित्तातिर हेरेँ । भित्तामा आमाको तस्बिर थियो । माला लगाएको तस्बिर मुसुमुसु हाँसे जस्तो लाग्यो । “मसँग पनि त भर्चुअल नाता बाँकी होला नि बाबु !”
वीरगन्ज
हाल भक्तपुर- १
[३] लघुकथा : आमाको गुनासो
✍️ सावित्री अधिकारी
“काकी नमस्कार ! सन्चै हुनुहुन्छ?”
“ओहो सानी! कैले आइस् तँ? भाग्यमानी भएस्, खै सन्चो भनुँ कि बिसन्चो ! सधैँ यस्तै त हो, नानी ! गर्न केही सकिदैँन । शरीरमा देखिने राेग केही छैन्, खाली नाटक गरेजस्तो । ठिकै छ नानी ! यस्तै हो ।” एक्कासि छिमेकीको छोरी सानीलाई देखेर रमाले सुस्केरा हाल्दै बोलिन्।
“ए ! के भएको होला त खै ! म हिजो आएकी काकी, यसपालि औँसी पनि छुट्टीकै दिन पर्यो । फेरि भोलि पनि मजदुर दिवस, छुट्टी छ । त्यसैले हिजो साँझ आइपुगेको । आमालाई पनि अलि सन्चो छैन। आएको बेला हजुरलाई बोलाएर जाउँ भनेर नि ! अनि सिमा खै त काकी? कि आएकी छैन?”
“के आउँथी र नानी ! कहिले पो आएकी थिई र ! न तीजमा आउँछे न औँसीमा। खै कति निष्ठुरी भाकी हो ।”
“टाढा भएर त होला नानी ! गाडीमा सन्चो पनि हुँदैन । त्यसैले होला, हिड्नै मन लाग्दैनँ । कहिल्यै नआउने भएर होला मलाई त आइन भनेर पिर पनि लाग्दैन।”
“ए ! यसपालि त छुट्टी छ, आएकी भए हुन्थ्यो नि ! म त आइ होला, भेट हुन्छ भन्ठानेको त। अनि दाइ भाइहरू पनि कोही आएनन् ?”
“आउदैनन् बा ! कोही आउदैनन् । सबै आ-आफ्नै ठाउँमा ब्यस्त छन्। घरमा भएकी एउटी बुहारी पनि घुम्न गएकी छ। ऊ हुँदा त पहिले मेरो मुख हेरेर मात्र माइत जान्थी । छुट्याउदैनथी । यसपालि ऊ पनि नहुँदा शुन्य लागेको छ ।”
बिहानै भिडियो कल गरेका थिए सबैले, त्यसैमा चित्त बुझाएँ । अब के गर्नु, यस्तै रहेछ संसार ! माया उँधो सर्छ भन्थे, हो रहेछ नानी। तँ आइस् मलाई सबै छोराछोरी आए जतिकै भो। बिहान पसल जाँदा तातो जेरी पकाउदै रहेछ, अलिकति ल्याएको । काका पनि पूजामा जानुभा’को आइपुग्नु भा’छैन । एक्लै खानै मन लागेन । ल अब आमाछोरी मिलेर खाउँ।” मुहार केही उज्यालो पार्दै रमाले थालभरि जेरी लिएर आइन्।