‘धरातल’ – कविता

  • १९ आश्विन २०७८, मंगलवार १९:४३ मा प्रकाशित
  • ऊ सामाजिक प्राणी हो
    त्यसैले पनि त उसले
    समाजमा श्रेष्ठता कायम गर्छ
    चेतनशीलता विवेक हो
    र ऊ आज पनि
    गाउँ, समाज र विश्वमै
    सुपरिचित छ
    ऊ आफूलाई चिनाउन
    अनेक प्रयासमा जुट्छ
    र गौरवका साथ ऊ
    आफ्नै धरातलमा रमाउँछ !

    समयको परिवर्तनसँगै
    गाउँ अनि समाज
    सडक देखि सहरसम्म
    हरेक क्षेत्रमा यहाँ
    क्रमश: स्वार्थका शिखरहरू
    पल-पल चुलिन्छन्
    र एकाएक बन्छन्
    सगरमाथा शिखर जस्तै
    उही पारा देखाउँछ
    अहमता र दम्भहरूको
    र आफूलाई उभ्याउँछ
    हिमचुलीको उच्चतामा
    बिर्सेर आफ्नो सारा धरातल
    अनि धरातलीय स्वरूप !

    ऊ माटोलाई बिर्सिन्छ
    बगरहरूमा रमाउँछ
    आफनो संस्कार बिर्सिन्छ
    पाश्चात्य संस्कृतिमा
    दैनिक उन्मुख हुन्छ
    त्यसैमा समाहित हुन्छ
    लेक बेसीका भाषाहरू
    जानेर पनि भुल्छ
    अनि वकालत गर्छ
    आधुनिकता र कृत्रिमताको
    भाषा र साहित्यको
    कला, धर्म र संस्कृतिको
    आखिर किन गर्छ
    र देखाउँछ
    उसले यस्तो प्रवृत्ति
    बिर्सेर आफ्नो सारा धरातल
    अनि धरातलीय स्वरूप !

    सबैको आ-आफ्नै
    धरातल स्वरूप हुन्छ
    तर पनि भूगोल बमोजिम
    धरातलीय स्वरूप भने
    व्यक्ति-व्यक्तिअनुसार
    पृथक हुन सक्छ
    उसको भू-गर्भको अवस्था
    माटोको बनौटले
    धरातल स्थापित गर्दछ
    हिमाल, पहाड र तराईको
    समथर भू-बनापट
    उसका शिर, छाती र आँगन हुन्
    तर अचानक ऊ
    आफ्नै धरातलमा उभिएर
    ठूला पदको लोलुपतामा
    मान र प्रतिष्ठाको खोजी गर्दै
    एकाएक बिर्सिन्छ उसले
    जन्मदेखिको आफ्नै
    धरातलीय स्वरूपलाई
    र हराउँछ कृत्रिमता
    रङ्गिन आधुकताबिच !

    • आर्त अकुलीन
      देवाश्रम, कैलाली
      ९८४८४४८८४८

    Leave a Reply