“परदेशीको मुटु छुने रचना “
म जहाज चढेर परदेश गएको मान्छे
फर्किदा पनि जहाजनै चढेर फर्किएको छु
फरक यति मात्रै हो
जाँदा सिटमा बसेर
रमाइला दृश्यहरु हेर्दै
मिठा मिठा खानेकुरा खादै
रमाइला गफ गर्दै
उज्ज्वल भविष्यको मिठो
सपना देख्दै गएको थिएँ ।
फर्किदा आँखा बन्द गरेर
चुपचाप कहिले नउठने गहिरो
निद्रामा बिना सपना
मस्त निदाएर फर्किएको छु ।
म जाँदा पनि एयरर्पोर्टमा
आफन्त आएका थिए ।
म फर्किदा पनि आफन्त
एयरर्पोर्ट आएका छन् ।
फरक यति मात्रै हो
जाँदा छोड्न आएका थिए
छिट्टै भेट्ने र रमाइलो गर्ने आशा साथ।
अन्तिम बिदाईका
हात हल्लाएका थिए ।
फर्किन त छिट्टै फर्किएँ ।
तर ती आफ्न्तलाई कहिले
नदेख्ने र कहिले नबोल्ने गरेर
वृद्ध बाले कान्छा म मरे भने
दाग बत्ती दिन झिट्टै आउनु भनेका थिए
बा म फर्कन त छिट्टै फर्किएको छु
तर फरक यत्ती हो
म दाग बत्ती दिन होइन
लिन आएको छु ।
म जाँदा पनि प्यारी रोएकी थिइन् ।
म फर्कदा पनि प्यारी रोइरहेकी छिन् ।
फरक यति मात्रै हो ।
जादा उनको आँसु पुछ्न सक्थे
फर्किदा सक्दिन ।
पहिले उनीसँग बोल्न सक्थे अहिले सक्दिन ।
जाने बेला छिट्टै आउनुस् भनेकी थिइन्
आउन पनि छिट्टै आएँ तर
फरक यत्ति मात्रै हो जादा मान्छे भएर गएको थिएँ ।
आउदा मुर्दा बनेर ।
- अभिराज खाती अन्जान
थाहा नगरपालिका ४ मकवानपुर
(हाल काठमाडौं)