संसदमा प्रधानमन्त्रीले बिदेशका नेपालीहरुप्रति राज्यले देखाउने अभिभावकीय भूमिका र माया देखाउन नसकेको तितो यथार्थता सबै प्रवासीका लागी एउटा कालो दिन हो।

आज कोहि नेपाली विदेश छ भने त्यो देशलाई माया नभएर होइन राज्यको माया नपाएर छ। देशमा अवसर खोज्दाखोज्दा नपाएको नेपाली बिदेशमा छ। दशनंग्रा खियाउदा खियाउदा पनि असफल भएर, ऋण लागेर विदेश आएको छ।
आज विदेशबाट उसले आमा, बाको औषधी किन्न पैसा पठाएको। श्रीमतीका सुख र सन्तानको शिक्षाको सपना बुन्दै गर्दा उसले बिदेशमा पसिना र रगत बेचेको छ। जीवन र जवानीलाई मरुभुमीमा सुकाएर कमाएको रेमिट्यान्सको जगमा नै नेपाल देशले समृद्धिको सपना बुनेको हो । तर, आज त्यही जनशक्ति रोग र भोकको चपेटामा पर्दा प्रधानमन्त्रीले ‘उनीहरुलाई ल्याए देश सोत्तर हुने’ शंसय र सन्त्रासमा हुनुहुन्छ। उनीहरु उतैका हुन्, उतै बिरामी परुन, उतै मरुन अनि अरबको भूमिमा दफन हुन् भनेर आनन्दले बस्नुभएको छ।
यो सोंच किमार्थ राष्ट्रबादी सोच होइन। नेपाल देशको प्रधानमन्त्रीले सोंच्न सक्नु पर्छ की नेपाली नागरिकता बोकेका हरेक नेपाली जिउँदा कालापानी, लिम्पियाधुरा र लिपुलेक हुन्। उनीहरुलाई पैतालाको धुलो सोच्ने दुस्साहस जनताको प्रतिनिधि बस्ने सभामा कम्तिमा पनि नहोस। यसतर्फ कुम्भकर्णरुपी नाम मात्रका प्रतिपक्षी पार्टीहरुको ध्यानाकर्षण हुन् जरुरी छ।
कोरोनाले संसार आक्रान्त भएको चार महिना भयो। चीनबाट अमेरिका र युरोप पुगिसकेको र भारतसम्म आईपुग्दा पनि नेपाल सरकारले के गर्यो भन्ने कुराको साक्षी नेपाली जनता सबै छन्। मलाई सरकारको लेखाजोखा र बिरोध गर्नु छैन। मलाई मात्र बिदेशका नेपालीको जिम्मा कसले लिने भनेर सोध्नु मात्र छ। विदेशमा रहेका नेपालीहरूलाई ल्याउनुपर्छ भनेर भन्न मात्र सजिलो भएको तर तयारी गर्न र ल्याउन गाह्रो भएको उनले सुनाए ।
प्रधानमन्त्रीलाई उनीहरुले सुझाब पनि त दिएका छन्। जनताले घर दिएका छन्। ब्यापारीले कलकारखाना दिएका छन्। प्रतिपक्षले सरकारसंग मिलेर काम गर्ने बताएको छ। एनआरएनएहरुले जानैपर्ने मानिस मात्र पठाउने भनेर तथ्यांक संकलन गरेका छन्। आवश्यक परे आर्थिक सहयोग पठाउने भनेर सार्बजनिक घोषणा पनि गरेका छन्।
तर, प्रधानमन्त्री ओलीले “ह्वारह्वारी ल्याउने, कोरोना मात्र फैलाउने र देश नै सोत्तर बनाउने पक्षमा छैनौं ।” भनेर संसदमा बोल्नुहुन्छ। ह्वारह्वारी को आउँछ ? किन आउछन ? जो अफ्ठेरोमा परेको छ, त्यही मान्छे हो यो बेलामा हिंड्ने। नत्र मान्छे भित्रै त् लुकेर बसेको छ ! कामबाट निकालिएको र घर न घाट भएको मान्छेले आफ्नो घर र देश सम्झेको छ यो बेलामा।
अर्को तथ्य पनि बुझ्न जरुरी के छ भने जो अहिले नेपाल आउन खोजेका छन्, उनीहरु रोगी पनि होइनन। ती नेपालीहरुले हामी स्वस्थ छौं तर जागिर गयो अब भोकले मर्ने भयौं भनेर भनेका छन्। त्यसकारण मात्र नेपाल आउन खोजेका हुन्।
प्रधानमन्त्री ज्यू! विदेशका साठी लाख नेपाली सबै फर्कदैनन। यसरी नेपाल फर्कने मानिसको संख्या एक लाखको हाराहारीमा हुन् सक्छ। धेरै मानिस श्रमका लागी अरबियन देशमा गएकाहरु नै आउने हो। सबै देशले उनीहरुलाई काठमाडौँको विमानस्थलसम्म निशुल्क छोडिदिने भनिसकेका छन्। तपाईले सहयोगको हात फैलाउनु भयो भने उनीहरुको एक महिनाको खर्च पनि सम्बन्धित देशले दिने छ। आखिर लाखौं नेपालीले विदेशीसंग भिखको लागि हात फैलाएर खानु भन्दा त तपाईले सरकारी तवरबाट सहयोगको हात फैलाउनु उत्तम होला नि !
अहिले एकदम अफ्ठेरोमा परेका मानिसको संख्या सयकै हाराहारी होला जो आफ्नो खर्चमा देश आउन सक्दैनन् । नत्र सबै आफ्नो घर पुग्ने खर्च आफै दिन्छौं भनेका छन्। केहि दिनमा यो संख्या हजारमा पुग्ने छ र एक महिनामा विदेशमा रोगी, भोका र नांगा लाखौं नेपाली हुनेछन। यो कुरा लेखेर राख्नु होला। अहिले नै लिएर आउनु भयो भने ९० प्रतिशत सबल युवा आउने छन्। रोगको महामारी र भोलिको भोकसंग आफै जुध्ने छन्। कति त सम्वृद्धिको सपनाको लागि साधक पनि हुनेछन्।
अन्यथा, कति नेपाली परदेशमा लास बन्ने छन् र दुखको कुरा तिनको लासले पनि नेपाल देख्न पाउने छैन। जो आउने छन् ति पनि समृद्धिका बाधक बनेर आउने पक्का छ । मसंगको अन्तरबार्तामा युएईका एक एनआरएनए नेताले भन्दै थिए, “यस्तै हो भने २५ प्रतिशत नेपाली मानसिक रोगी भएर फर्कनेछन।”
प्रधानमन्त्री ज्यु तपाई त्यही दिनको प्रतिक्षामा हो र ? होइन भने जो कुरा रोक्न हुन् र रोकेर रोक्न सकिन्न, त्यतितिर तपाइको सरकारको ध्यान किन जान्छ ? अब केहि दिन अघिको जस्तो छैन नेपाल की हामीलाई कोरोनाले छुन्न भनेर बस्न पाईयोस। अब त रोगसंग लड्नु पर्छ। त्यसका लागि पनि तिनै युवा आवश्यक पर्छन। रोग नेपालमा आउदै आउदैन भनेर ठोकुवा गर्न म सक्दिन । यो जसरि नि आउँछ र आईसक्यो । संसारमा कसैले छेक्न सकेन, यो सरकारको लकडाउनले पनि सक्ने छैन।
साथै, यी मानिस आए भने कम्तिमा संसार भरका नेपालीको सहयोग पनि त थपिन्छ।
आज विदेशमा डलर, पाउण्ड र दिराममा गरेको खर्च एनआरएनएले नेपाल मै पठाउन सक्छन। सबैले आफ्नो गाउँ टोलमा आफै सहयोग गर्ने छन्। यो बेलामा सबैभन्दा ठुलो कुरा राज्यले हाम्रो ख्याल गर्यो भनेर सबै नागरिकले अनुभूत गर्नुमा सरकारको सफलता ठहर्छ । आज जसलाई बचाउन तपाईहरु विदेशका नेपाली नल्याउने सोच्दै हुनुहुन्छ भोलि तिनै मानिस मेरो छोरो/ मेरी छोरी ल्याईदेउ सरकार भन्दै सिंहदरबार घेर्न आउनेछन।
विपदमा आफ्ना नागरिकको ख्यालसम्म गर्न नसक्ने सरकारले समृद्धिको कुरा गर्न सुहाउदैन यो पनि अर्को तथ्य हो । मानौं कुनै बाबुको एउटा सन्तान नदी किनारा मै र घुंडा घुंडा पानी भएकै ठाउंमा बग्न लागेको छ र बाबुले पानी चिसो छ भनेर तान्न सक्दैन भने त्यो बाबुलाई के भन्ने ? अहिले नेपाल सरकारका सन्तानहरु नदीको घुंडा घुंडा पानी भएको ठाउँमा बग्दैछन्। हात वा खुट्टा दिए मात्र पनि बाहिर आउन सक्छन। नदि गहिरो छ भनेर होइन की पानी चिसो छ भनेर बाबु बगरतिर दौडियो भने सन्तान अवश्य डुब्ने छ। नेपाल सरकार अहिले त्यस्तै बाबु हो ।
अन्त्यमा, कोरोनाले संसार आक्रान्त भएको चार महिना भयो। चीनबाट अमेरिका र युरोप पुगिसकेको र भारतसम्म आईपुग्दा पनि नेपाल सरकारले के गर्यो भन्ने कुराको साक्षी नेपाली जनता सबै छन्। मलाई सरकारको लेखाजोखा र बिरोध गर्नु छैन। मलाई यो सरकारसंग मात्र बिदेशका नेपालीको जिम्मा कसले लिने ? भनेर सोध्नु छ। कृपया यो प्रश्नको जवाफ दिनुहोला।

दामोदर भुसाल

काठ्माण्डौं । सरकारको लोगो निसाना छाप संसोधनका लागि विधेयक संसदमा अड्किएकोमा अरबबाट एक नेपाली युवाले आक्रोश पोखेका छन् ।उनले प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीलाई सम्बोधन गर्दै अहिलेको अवस्थामा एमसीसी भन्दा नेपाली माटोको रक्षा महत्वपूर्ण भएको भन्दै सामाजिक सन्जाल मार्फत सचेत गराएका छन् ।

उनले भनेका छन्:

प्रधानमन्त्री ज्यु नमस्कार!
मैले तपाईंलाई नजिकबाट देखेको पनि छैन । भेटेको पनि छैन र ब्यक्तिगत कारणले भेट्न पनि नपरोस् भन्नेले जेसुकै भनुन । मैले त्यसलाई मतलब दिँदैन । तर राष्ट्रियताको अडानमा तपाईले लिएको प्रतिबद्धता, मुर्छित सपनाहरुलाई बिउँझाउने जुन कार्य गर्नुभएको छ त्यो ईतिहासमा लेखिने नै छ । अहिले कोरोनाको महामारी छ, जनताले राम्रोसँग उपचार पाएका छैनन । कहीँ रिपोर्ट दहासंस्कार सकेपछी कोरोना भएको भनेर पुष्टि हुन्छ भने भ्रष्टाचारका कुरा छ्याप्छ्यप्ती सुन्न सकिन्छ। यस्तो परिस्थितिमा तपाईँ दयालु हैन कठोर बन्नुपर्छ। युट्युबे बुङ्गाहरु देखि पितपत्रकारिता गर्ने चाटुकारहरुले पनि जनतामा भ्रम फैलाई त्रासको वातावरण शृजना गर्दै छन् जसलाई लगाम लगाउन आवश्यक छ ।

यसै बिच सीमा विबादलाई नै ओझेलमा पार्दै अहिले MCC एउटा चर्को बहसको विषय बनेको छ । MCC के हो मैले पढेको छैन त्यसैले अहिले यसलाई सहि वा गलत भनेर म भन्दिनँ तर अहिलेको आवश्यकता MCC भन्दा महत्त्वपूर्ण देशको माटोको विषय छ। देश कठिन परिस्थितिबाट गुज्रीरहेको छ । हिजोको सरकारले सम्झौता गरेको MCC अहिलेको सरकारले गरे जसरी उचाल्दै छन् । ती उचाल्नेहरु तिनै हुन, जुन त्यतिबेला सरकारमा थिए ।तिनै मानिसहरु अहिले सम्झौता राष्ट्रघाती भनेर जनता भड्काउँदै छन् । जनतामा भ्रम छरेर आफ्नो स्वार्थ लुट्न पल्किएका केही लेन्डुप द्रोजेहरु तलुवा चाट्दै सरकार ढाल्नको लागी न्वारान देखिको बल लगाएर लागि परेका छन् । यस्तो अबस्थामा जाबो MCC हामीलाई किन चाहियो ? यसलाई थाती राखिदिनुहोस् ।

भारत संगको सीमा बिवादबाट जनताको ध्यान अन्यत्र मोड्दै विभिन्न स्वार्थ केन्द्रित जमातहरुको मुद्धा मिल्दैछ । त्यो भनेको सत्ता परिवर्तन र सीमाको विषयमा हाम्रो आवाज कमजोर बनाउने मात्रै नभई आफ्नो हाकिमी राज्य स्थापित गराउन चाहान्छन् । जुन सीमाका बिषयमा एक शब्द बोल्न सक्दैनन, तिनै एमसीसीको विषयमा उग्ररुपमा प्रस्तुत हुँदैछन् ।

त्यसैले हाम्रो भुमी फिर्ता ल्याउन तपाईको आवश्यकता छ, जनताले धेरै आशा अनि विश्वास गरेका छन् । हिजो भारतले नेपालको भुमिमा सडक बनाउँदा ‘मौन समर्थन’ गर्नेहरुबाट देशले भुमी रक्षाको अपेक्षा गर्न सक्दैन । तसर्थ, अमेरिकालाई नचिड्याई एमसीसी केही समय थाती राखेर, नभए MCC लाई खारेज गरेर भए पनि सीमामा केन्द्रित हुनु आवश्यक छ । हाम्रो देशको सान हाम्रो मान र मर्यदालाई कसैले ठेस पुर्याउने कार्य गर्छ भने त्यो कदापी स्विकार्य हुँदैन । तसर्थ अहिले MCC हैन आफ्नो भुमिलाई रक्षागर्न प्रतिबद्ध भएर अगाडि बढ्नुहोस । दुईचार जना लेन्डुप दोर्जे नेताहरु बाहेक सारा नेपाली जनता तपाईको साथमा छन् ।

दामोदर भुसाल

हाल अरबसागर

राकेश कुमार शर्मा
हेटौंडा

अब लकडाउन लम्ब्याउने हो भने बाहिरी मुलुकहरू जस्तै नागरिकहरुको पालनपोषण र खातामा पैसा आदि आदि जस्ता सम्पुर्ण जिम्मेवारी राज्यले लिनुपर्छ।

प्रधानमन्त्री, मुख्यमन्त्रीहरु, मन्त्रीहरु र सांसदहरूलाई मन्त्रीपरिषद बैठक, सुरक्षापरिषद बैठक, प्रतिनिधि सभा बैठक, प्रदेश सभा बैठक, सर्वदलीय बैठक र स्थायी समिति बैठक आदि आदि जस्ता बैठकहरु बस्न्लाई लकडाउन लागु नहुने ? सर्वसाधारण नागरिकहरुलाई मात्र लकडाउन हो। सर्व साधारण नागरिकहरूले मात्र कष्ट र पिडा झेल्नुपर्ने होइन र ? अब मन्त्रीहरू र नेताहरूको अन्याय र अत्याचार अति नै भयो ।

लकडाउनमा सर्व साधारण नागरिकहरूलाई मात्र कडाइ गरेर समस्या समाधान हुन्न ? लकडाउनको कानुन र नियमहरु बनाउनेले पनि उल्लंघन गरेमा पनि कार्वाही हुनुपर्छ ।लकडाउनमा हत्या, हिंसा र कालोबजारी बढेको छ ।

लकडाउनको समयमा मुख्यमन्त्रीहरु, मन्त्रीहरु, सांसदहरु र नेताहरूले प्रतिनिधि सभा बैठक, सर्वदलीय बैठक, स्थायी समिति बैठक, मन्त्रीपरिषद बैठक र सुरक्षापरिषद बैठक आदि आदि जस्ता बैठकहरुको बैठक भत्ता लिने गरेको छ की छैन ?

लकडाउन भनेको छ कडाइ गर्ने मात्र भनिएको छ । लकडाउनका कारण थुप्रै कठिनाइ र जोखिम आउने स्थिति देखिएको छ । यसको निकास र समाधान के ?

क्वारेन्टाइनमा बस्ने नागरिकहरु माथी लापरबाही भइरहेको जनगुनासो पनि आइरहेको छ । क्वारेन्टाइनमा बस्न मानेनन किन ? क्वारेन्टाइन बाट भाग्नुको कारण के ? क्वारेन्टाइन व्यवस्थित र क्वारेन्टाइनमा सेवा सुविधाहरु हुन आवश्यक छ ।

कोरोना भाइरसले भन्दा नागरिकहरुलाई चिन्ताले बढी सताएको छ । मानिसलाई रोगले भन्दा शोक र चिन्ताले बढी गलाएको छ।

 लकडाउन पश्चात झनै कोरोना संक्रमित र मृत्यु संख्या बढेको देखियो । रोग निर्मुल कहिले पनि हुँदैन यसकारण अब सुरक्षित ढंगले नागरिकहरुले आफ्नो सुरक्षा आफै गर्ने हो । लकडाउन मात्र समस्याको समाधान होइन।

यशमीन वैगम सैयद

महाकवि लक्ष्मी प्रसाद देवकोटाको प्रख्यात कृति मूनामदनको माथी उल्लेखित अंश अब इतिहासको पानामै सीमित रहने देखिन्छ । रूढिबादी परम्परागत मान्यता , अशिक्षा अनी संकीर्ण मानसिकताको उपज बाट ग्रसित समाज अनि जातीय विभेद (Social Discrimination) को कुरा म गर्दिन किनकी म त्यो समाजको अंग कहिल्यै बन्नु परेन न त त्यस्को आभास नै गर्नू पर्यो |

यसो विचार गर्दा जेष्ठ महीना हाम्रो देश नेपालको लागी त्यती सुखद रहेको देखिन्न ।आज भन्दा १९ वर्ष अगाडी २०५८ जेष्ठ १९ शुक्रबारका दिन नेपालको इतिहासकै कालो दिन अर्थात् सबैको प्यारा राजा बिरेन्द्र बीर बिक्रम शाहको सम्पूर्ण राजपरिवारको वंशनाश हुने गरी भएको बिभत्स दरबार हत्याकाण्डको ह्रदयविदारक घटनाले हाम्रो मानसपटलमा कहिल्यै नमेटिने छाप छाडेको छ, भने उक्त दरबार हत्याकाण्डको दोषी आज सम्म पनि रहस्यको घेरामुनि ओझेल परेको छ । प्रत्येक वर्ष जेष्ठ १९ आउना साथ नमीठो आभास सहित हाम्रो आँखा अनायासै रसाउन थाल्छ ।हार्दिक श्रद्धासुमन हाम्रा प्यारो दिवंगत राजपरिवार प्रति !!

यसैगरी नयाँ वर्ष २०७७ को जेष्ठ १० गते पश्चिम रुकूमको सोती नगरपालिका चौरज़हारीमा आफ्नो प्रेमिका कथित उपल्लो जातीकी भनिने सुष्मा मल्ल ठकुरीको आग्रहमा बेहुली लिन भनि मीठो सपना बोकी गएका एक दलित नव जवान प्रेमी नवराज बिक र होस्टेमा हैँसे गर्दै रमाउँदै उनका साथमा गएका करिब १९ जना निशस्त्र निर्दोष युवाहरू माथी सुष्माका परिवार र सम्पूर्ण गाउँ नै एकत्रित भई ढुंगा मूढा लगायतका घरेलू हथियारको प्रयोग गरी गरीएको निन्दनीय, अमानविय क्रूर आक्रमणमा परी नवराज बिक सहित आधा दर्जन युवाहरूको अकालमा भएको दर्दनाक मृत्यु र अन्य घाईते भएको घटनाले बिश्वभर छरिएर रहेका सम्पूर्ण नेपालीहरू माझ शोकको लहर छाएको छ । जून घटना नेपाल जस्तो सानो शान्त मूलूकमा घट्नुले थप चिन्ताको स्थिति सृजना गरेको छ। यसप्रकारको नरसंहार हुनू दुर्भाग्य नै हो ।

नेपालको कानूनले जातीय आधारमा छूवाछूत लाई दण्डनिय आधार मानेको छ भने नेपालको संसदले २१ जेष्ठ २०६३ मा नेपाल छूवाछूत मुक्त राष्ट्र घोषणा समेत गरेको थियो, तर युग २१ औँ शताब्दीमा प्रवेश गरी सक्दा पनि छुवाछूत अनी जातीय मतभेदले ग्रस्त समाजमा संकुचित मानसिक संकीर्णताको पराकाष्ठाले व्याप्त भएको समाज द्वारा घटित अत्यन्त ह्रदय विदारक भयानक घटनाको बिश्वव्यापी निंदनीय रूपमा भर्त्सना गर्दै दोषी उपरी कडा भन्दा कडा सजाय दिलाई नवराज बिक तथा ति आधा दर्जन निर्दोष युवाहरूको आत्मा र सम्पूर्ण घाईते तथा उनिहरूका परिवार लाई न्याय दिलाउनु आजको आवश्यकता अनी समयको माग र तपाई हामी संपूर्ण नेपालीको कर्तव्य पनि हो ।

विगतका दिनहरूको यसो स्मरण गर्ने हो भने कन्चनपुरकी अबोध बालिका निर्मला पन्तको बलात्कार पछि गरीएको निर्मम हत्या प्रकरणमा जसरी देश तथा विदेशमा रहेका सम्पूर्ण नेपालीहरू र स्थापित सम्पूर्ण संघसंस्थाहरूले समेत एक भई नेपालको सडक देखी सदन सम्म मात्र नभई विश्वव्यापी रुपमा निर्मलाको न्यायको निमित्त सरकारलाई यथाशीघ्र दोषी र घटनाको सत्यतथ्य पत्ता लगाई निर्मलाको परिवारलाई न्याय दिलाउन विदेश स्थित दूतावासमा समेत पुगी ज्ञापनपत्र बुझाउँदै सक्दो प्रयास गरेको यथार्थले हामी सामू ताजा घटना सरह नै छाप छोडेको छ ।

तर जसरी निर्मलाको न्यायको लागी दिन प्रतिदिन महिनौ सम्म सडकमा उर्लेको जनदवाब , मानव अधिकारबादी हरूको आवाज , राष्ट्रीय, अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको संस्था हरूको न्याय र क्षतीपूर्ति सहितको माग अनी नेताहरूको दवाबले सदन तथा संसद ताताएको त्यो अथक प्रयासको आवाजले आजको दिन सम्म दोषी पत्ता लगाऊन नसकेता पनि नेपाली जनसमुदायको एकताले आन्तरिक र बाह्यजगतमा गर्विलो पृथक छाप छोड्न सफल भएको थियो ।

आज जाजरकोटमा सिंगो गाउँ समाजले नै राक्षसी स्वरुप धारण गरी आधा दर्जन दलित युवाहरूलाई अनाहकमा दर्दनाक ज्यान लिंदै मच्चाईएको तान्डव स्वरुपको नर संहार बिरुद्दमा खोई त दोषीलाई सजायको माग गर्दै त्यसप्रकारको आवाज उठेको ?

कहाँ गए ति दलितका नाम बेची डलर कमाऊन पल्किएका दलित अगुवा नेताहरू ? कहाँ बिलिन भए मानव अधिकारकर्मीहरुका अधिकारवादी गफ हरू ?

खोई हामी देश विदेशमा रहेका सम्पूर्ण नेपाली हरूले एकस्वरमा आवाज उठाएको ?

खोई त शीर्षक एऊटा अनी समाचार अर्को बनाई यूट्यूब बाट कमीशन खान सिपालू भएका यूट्यूबे पत्रकारहरूले समाचार बनाएको ?

खोई त प्रभावकारी मीडियाहरूमा मर्मस्पर्शी रुपमा समाचार सम्प्रेषण भएको ?

झिनामसिना खबरले रंगिने हाम्रो सामाजिक संजालको भित्ताहरू नेपालको इतिहासमा अविस्मरणीय रुपमा नै दर्ता हुने यस्तो कहाली लाग्दो नरसंहारको घटनाले खोई त स्थान पाएको ?

घटना लाई शिथिल बनाउन या दोषीलाई बचाउन जुन सुकै राजनीतिक रंग या पक्ष अगाडी रहेता पनि यस बिषम परिस्थितिमा पुन: हामी सम्पूर्ण नेपाली एकजुट भई एकसाथ आवाज उठाउन आवश्यक छ । नवराज र उनका साथीहरुको मृतआत्माको चिरशान्तिको कामना सहित दोषीलाई सजाय र पीडितलाई न्याय दिलाउन नेपाल सरकारलाई साउदीको मरभूमी बाट विनम्र अनुरोध गर्दछु ।

यासमिन बैगम शैयद

गैरआवासीय नेपाली संघ ( NRNa ICC )

केन्द्रीय सदस्य.