साताका तीन लघुकथा- ५५

साताका तीन लघुकथा हिमालयन दृष्टि र नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्च बिचको सहकार्यमा सञ्चालित साप्ताहिक स्तम्भ हो । यस स्तम्भमा नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्चको भित्तोमा साताभर प्रेषित लघुकथाहरू मध्ये मञ्चले छानेर पठाएका उत्कृष्ट तीन लघुकथाहरू प्रकाशन हुने गर्दछन् ।

यस साताको (५५औँ) शृङ्खलाका लागि लघुकथाकार मुक्ति गौतमको लघुकथा ‘डर’, लघुकथाकार राजेश भट्टराईको लघुकथा ‘जात’ र लघुकथाकार रबि पौडेलको लघुकथा ‘युवाविहीन समाज’ उत्कृष्ट तीनभित्र परेका छन् ।
~<•>~

१.
लघुकथा: डर

✍️ मुक्ति गौतम
आज धेरै दिनपछि पुतली फुरफुर उड्दै आयो र एउटा गुलाबको बोटलाई परिक्रमा गर्दै भन्यो– “के भयो गुलाब दाई ? अनुहार पनि निन्याउरो छ । सुनसान छ खोई त जहान, छोराछोरी ? एक्लै हुनुहुन्छ ?”

बोटले हल्लिँदै हल्लिँदै भन्यो- “खै के भनुँ ! भनिसाध्यै छैन, पुतली ! कहाँ हो कुन्नि ठ्याक्कै शिवजी जस्तै देउता उत्पत्ति भए अरे । फूल चढाउने भनेर असतीहरूले निमिट्यान्नै पारेर जम्मै फूल चुँडिहाले नि ।”

पुतलीले फेरि भनी- “तिमी काँडाहरूको के काम घोचिदिनु नि ! के हेरेर बस्यौ तिमीहरू ?
काँडाहरूले गम्भीर भएर भने- “के गर्नु र पुतली ! मान्छे सारै चतुरो ! हामीसँग तर्की तर्की भएभरका फूलका मुन्टाहरू चुँडिहाले । हाम्रो त ट्वाल्ल परेर हेर्ने बाहेक कुनै विकल्प थिएन ।”

भँवरो घुनुन घुनुन गर्दै भन्न थाल्यो- “कोमल फूल भएर जन्मिने दिन गए, अब कठोर ढुङ्गा भएर जन्मनु पर्छ । किनकी मान्छे ढुङ्गासँग डराउँछ……।”
अनि त फूल चढाउँछ ।

काला पहाड, मणिपुर

२.
लघुकथा: जात

✍️ राजेश भट्टराई
“तँ किन जहिले पनि मेरो सामुन्ने पर्छेस् ?”
“पर्छु भनेर होइन, आफ्नो खेतमा जाँदा जम्काभेट भएको ।”
“बुढेसकालमा मलाई एक्लो बनाएर मुखमुखै लाग्छेस् ?”
“धेरै गाली नगर्नुस् । तपाईँकै छोरा मेरो पछि लाग्नुभएको हो ।”
“अरू सन्तानहरू विदेशिए । बुढी झुन्डिएर मरी । त्यही कान्छो छोरा थियो, बुढेसकालको सहारा; त्यसले पनि तँ पानी नलाग्ने जातको छोरी भगायो र छुट्याइदिएँ ।”
“मलाई जस्तै आमालाई पनि नराम्रो भनेर सहन नसकेर मर्नुभयो ।”
“अझ बढ्ता बोल्छेस् ? मेरो खेतमा नटेकिकन गएस् आफ्नो खेतमा । तेरो पाइला पर्‍यो भने त, माटो पनि मर्छ ।”
गाँठो पर्‍यो मुटुमा । भक्कानिइन् र ‘टेक्दिनँ हजुरको खेतमा, अरूकोमा टेकेर पनि पुग्छु, आफ्नो खेतमा ।’ भन्दै धरधरी रुँदै गइन् ।

आँफै पकाएर खान्थे उनले । पछि भने बुढेसकालले समात्यो । नसक्ने भए । तर छोराबुहारी कसैले पकाएको खाएनन् । भोकै बसे । एकदिन भने धेरै गाह्रो भयो । बल्लबल्ल उठेर झ्याल बाहिर हेरे । देखे बुहारी छिमेकीसँग गफ गरिरहेको । कचौराले झ्याल हानेर आवाज निकाले । बुहारीले हेरेपछि आउन इसारा गरे, आइन् । भने- “बुहारी पानी खानदेऊ ।”
झसङ्ग हुँदै भनिन्- “मैँले छोएको त चल्दैन नि बुवा !”
“नचलाई सास गएन, देऊ ।”
नजिकै भएको बेलामा पानी सारेर ख्वाइदिइन् । दुई घुट्को निलेपछि टाउको हल्लाए । छोडिन् ख्वाउन । बुहारीको हात समाते र भने- “बुहारी ! जस्ले जीवनको अन्तिम समयमा साथ दियो, उसैलाई जिन्दगीभर दुत्कारेँ । मलाई माफ ग…….l” गयो प्राण ।
सैनामैना११,रुपन्देही

३.
लघुकथा: युवाविहीन समाज

✍️ रबि पौडेल
गाउँघर अहिले शून्य छ । छन् त वृद्ध अवस्थाका आमाबाबाहरू । गाउँमा काम गर्ने बल भएको मानिस छैन । खनजाेत,भारी बाेक्नेदेखि कुनै अप्रिय घटना घटेमा सहयोग गर्ने मानिस छैन ।

चमेलीकाे घरदेखि सन्तोषकाे घर धेरै टाढा छ । दिउँसो करिब एक बज्दै थियाे । मोबाइलमा रिङ बज्यो । उठाउनेबित्तिकै चमेलीले सहयोग चाहियो भनिन् । ‘के सहयोग हाेला ?’ सन्तोषले विनम्रतापूर्वक कुरा राखे । उनले गाउँमा एक जनाकाे मृत्यु भएको र लास उठाउन मानिस नभएको कुरा राखिन् ।

समाज अहिले यस्तै छ । ‘हुन्छ, म व्यवस्था मिलाउँछु भन्दै अरू दुई जना साथी खाेजेर सन्तोष चमेलीकाे गाउँतर्फ लागे ।
दक्षिण भारत पाण्डेचरि