साताका तीन लघुकथाको दशौँ शृङ्खलामा नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्चमा यो साता प्रेषित गरिएका लघुकथाहरू मध्ये निम्न तीन लघुकथाहरू (आगो, क्षुधातुर र त्याग) छनोट गरी प्रकाशन गरिएको छ।
[१] लघुकथा : आगो
✍️ त्रिपुरा खरेल
शान्तिनगरको शान्ति देखेर भुसलाई उखरमाउलो भयो। उसले दर्शन ढुङ्गोसित एक झिल्को आगो मागी। कयौँपटक आरण्य काण्ड मच्चाउने चकमकलाई जाबो शान्तिनगर सल्काउनु केही थिएन। उसले मौकाको फाइदा उठाउन भुसलाई अलिकति आगो दियो।
भुसले त्यो आगोको झिल्कोलाई सखुवाको पतिङ्गरमा मिल्काएर एउटा चेपमा लुकेर तमासा हेर्न लागी। सुकेका पात पतिङ्गरमा झोसिएको आगो विकराल रुप लिएर दन्किन थाल्यो ।
“आत्था ! आगोको रापले पोल्यो।” बाँसले यतिमात्र बोल्न पायो। शान्ति नगरमा चटटट .. ठ्वाङ् ठ्याङ् … पट्याङ्को आवाजले क्षणमै अशान्तिको सृजना गरिदियो । नगरवासीहरू आफ्नो पसिनाको कमाइ छोडेर भाग्न थाले। भुस खाली घरहरूभित्र पसेर सामानहरू गुट्मुट्याउन थाल्यो ।
“आत्था ! पोल्यो ! बचाऊँ !” भुसले अघि गुट्मुट्याएका सामानहरू ह्वारह्वार्ती बल्दैथे । शान्तिनगरको ठूलो चारपाटे चोकमा गुम्सिएको आगोबाट रुमलिएको धुवाँमा भुस निसासिएर छट्पटिदै थिई।
सिक्किम, भारत
[२] लघुकथा : क्षुधातुर
✍️ दिप मङ्ग्राती “निरीह”
“हे भगवान ! तिमीले मेरो बाउ लग्यौ, आमा लग्यौ। मेरो सारा खुशी लग्यौ । तर मेरो भोक चाहिँ किन लगेनौ ?”
“सुनेको थिएँ, तिमीले चाह्यौ भने जे पनि गर्न सक्छौ । असिना पानी वर्षाए जस्तै, खानेकुराहरू किन आकाशबाट वर्षाइदिएनौ ?”
“म मेरो आमा बाबाको परी थिएँ, मलाइ सडकको परी किन बनायौ ?”
“पेटको साथसाथै भोक दियौ । तर भोक मेटाउने खानेकुरा किन दिएनौ ?”
भोकले बेहाल भएकी परीले भगवानसँग गुनासो गर्न थाली।
“हे बालिके ! तिम्रो मनोकामना अवश्य पूरा हुनेछ ! खानेकुराहरूको वर्षा हुनेछ !”
“पर्ख, धैर्य गर, हरेक कुराको आफ्नो समय हुन्छ।” भन्दै आकाशवाणी भयो । अनि एकैछिनमा , आकाशबाट भातको वर्षा हुनथाल्यो । सेतो फुर्फुराउँदो भात। हेर्दाहेर्दै वरिपरि जताततै, भातको रास थुप्रियो । ऊ खुशीले नाच्न थाली । अनि रमाउँदै भात टिपेर खान खोजी, तर उसको हातै चलेन । जति प्रयास गरेपनि उसले भात टिपेर खान सकिन । दिक्क भएर हात झट्कारी, हात झट्कार्दा उसको हात छेवैको ढुङ्गामा बजारियो।
‘ऎया !’ भन्दै ऊ ब्युझी। सपनामा हात झट्कार्दा साच्चिकै झट्कारिन पुगेछ।
यसो ध्यान बटुलेर हेरी, ऊ सडकको पुल मुनि सुतिरहेकी रहिछ। भोकले लखतरान र थकित ऊ आराम गर्न पुल मुनि बसेकी थिई । त्यहीँ निदाइछ। बाहिर आकाशबाट बेतमास असिना पानी वर्षिरहेको रहेछ। उसको भोकको प्रतिविम्व बनेर भातको साटो, ऊ उठी । अनि त्यहीँ असिना टिपेर , अघाउन्जेल खाई ।
बेलबारी, मोरङ
[३] लघुकथा : त्याग
✍️ तुलसी पण्डित
रुपले पनि मान्छेलाई निल्न सक्ने रहेछ । मलाई लाग्थ्यो मेरो रुप र यौवनलाई कसले मात दिन सक्छ र ?! म गाउँदेखि पर शहरमा बसेर पढेको थिएँ । लोकसेवा दिएर सुब्बामा नाम निकाल्न सफल भएँ ।
मेरो कोठाको केही पर एक युवक केटा बस्थ्यो । ऊ अति सुन्दर थियो, खाइलाग्दो थियो । मेरो उसैसँग हिमचिम बढ्दै गयो । हिमचिम प्रेममा परिणत भयो । आखिर हामी दुबैले विवाह गर्यौँ ।
आखिर ऊ त अनपढ रहेछ । साथीहरूले ‘खसमले कति पढेका छन् ?’ भन्दा लाज लाग्न थाल्यो । मैले उनलाई आफैँले निकै मेहनतका साथ पढाएँ । उनले पनि निकै मेहनत गरे । म आफैँले जाँच लिन्थे । उनले सबै मिलाउथे ।
मैले उनलाई स्कुल लगी भर्ना गरिदिएँ । उनले निकै मेहनत साथ पढे । स्कुलको पढाई सकियो । ‘एस इ इ’ मा उनले राम्रो गरे । मैले उनलाई फार्मेसीमा भर्ना गरि दिएँ । उनले फार्मेसी पनि पास गरे । त्यसपछि बैंकबाट ऋण लिएर औषधि पसल राखि दिएँ । त्यसबाट उनले प्रशस्त कमाए ।
घर किने । अरू औषधि पसल थपे । प्रशस्त सम्पत्ति आर्जन भएको थियो । ‘मैले लोग्नेलाई खर्च गरेर पढाएको पनि काम लाग्यो।’ भन्दै म अति नै खुशी थिएँ । तर उनले अरू नै केटी माथि आँखा लगाउन थालेछन् । मैले उसलाई सचेत पार्दै भनेँ । “मेरो त्यागको अवमूल्यन नगर है ।” तर ऊ भन्दै थियो। “जिन्दगी रोमान्स रहेछ ।” “तिमीले याद गर रोमान्सलाई आफ्नो अधिनमा राख्न नसके सिर्फ पतन निम्त्याउने छ । ” मैले यति भन्दाभन्दै पनि ऊ केही समयपछि त्यही केटीसँग जोइला गएछ ।
भरतपुर, चितवन