‘साताका तीन लघुकथा’ स्तम्भमा प्रत्येक साता नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्चमा साताभर प्रेषित गरिएका लघुकथाहरू मध्ये तीनवटा लघुकथाहरू छानेर प्रकाशित गरिनेछ । सोही क्रममा साताका तीन लघुकथा स्तम्भको पहिलो शृङ्खलामा निम्न तीन लघुकथाहरू छनोट गरी प्रकाशित गरिएको छ ।
१) लघुकथा : नयाँ राजा
– जीवन दाहाल
एक साँझ बस्ती छोडेर भागेको गधा ब्वाँसाहरूको घेरामा पर्यो । जङ्गलमा निस्फिक्रीसँग चरेर जतिसुकै मोटाएको भए पनि कालको जालमा परेको पत्ता पाउनासाथ ऊ अतालिएर सहारा खोज्दै करायो-ढ्याँचु s s ! ढ्याँचु s s ! ढ्याँचु s s !
घेरा हाल्ने ब्वाँसाहरु मध्येबाट एउटा खाइलाग्दो ब्वाँसो अघि बढ्यो र भन्यो-“न डराइबक्स्योस् गधा महासय, हामी हजुरका गाथमा कुनै हानी नोक्सानी पुर्याउन आएका हैनौँ ।”
डराइ डराइ गधाले सोध्यो-“उसो भए किन घेरा हालेका त ?
“राजा बनाउन”-ब्वाँसाले उत्तर दियो र थप्यो-“हजुर सोझो, इमानदार, कर्तव्यपरायण र सात्विक प्राणी होइबक्सनु भै राजा हुन योग्य होइबक्सन्छ, त्यसैले ।”
ब्वाँसोको वचनमा चिप्लिएको गधाले राजाको शक्तिशाली तथा वैभवयुक्त जिन्दगी सम्झियो र प्रसन्न चित्तले हाँस्यो- ढ्याँचु s s ! ढ्याँचु s s ! ढ्याँचु s s !
त्यसपछि ब्वाँसाको नाइकेले गधालाई श्रीपेच लगाइ दियो र नयाँ राजाको घोषणा गर्यो । अनि आफूले पनि आफैँ शिरमा फेटा बाँध्यो र आफूलाई प्रधानमन्त्री घोषणा गर्दै फर्मान जारी गर्यो-“चारै प्रहर जागा बसेर महाराजको सुरक्षा गर्नु । राज आज्ञा नहुञ्जेल चरो मुसो पनि सुरक्षा घेरा भित्र पस्न नपाओस् र सेन्ट्री बस्ने पालो परेको ब्वाँसाले “जागते रहो ! जागते रहो ! भनेर सतर्कताको नारा लगाइरहनु ।”
गधा निश्चिन्त भयो ब्वाँसाहरूसँग र बसेकै ठाउँमा लुपुक्क निदायो । ब्वाँसाहरू भने जागै रहे ‘जागते रहो-जागते रहो’ को नारा घन्काउँदै ।
अनि बिहान हुँदा ब्वाँसाहरू निदाइरहेका भेटिए र राजाको चैँ हाडखोरमात्र ।
मैतिदेवी, काठमाडौ ।
२) लघुकथा : भावना
– देबीप्रसाद थापा’मामा’
“बाबा! म तपाईंले भनेझैँ प्रथम श्रेणीमा उत्तीर्ण भएँ घुमाउन लान्छु भन्नुभएको थियो! कहिले लाने?”आठ वर्षे छोरीले बाबुलाई आफ्नो बाचा सम्झाउँदै भनी ।
बाबु कथा लेख्नमा व्यस्त थियो ।
पुनः छोरीले सोही प्रश्न दोहर्याई ।
एक्कासि बाबुले उत्तर दियो “जाने भइछस् घुम्न ! जा नत्र भेट्लिस् । लेखेको देख्दिनस् ।”
छोरी रुँदै रुँदै आमा भएतिर गई।
भित्रबाट आमा भुतभुताई,”कस्तो विडम्बना! काल्पनिक पात्रको भावना बुझ्ने मान्छेले किन जिउँदा मान्छेको भावना बुझ्दैनन् ?”
मणिपुर, भारत
३) लघुकथा : विभेद
– सत्या अधिकारी
विभेद त मेरो घरैबाट शुरुभएको हो । बुबा सधैं भन्नुहुन्थ्यो- “हेर ! तिमी दुई जुम्ल्याहा दिदीभाईमा भाईलाई चाहिँ जसरी पनि म डाक्टर पढाउँछु ।” तर भैदियो ठिक उल्टो ।
सरकारी कलेजमा राम्रो अङ्क ल्याएर, सरकारी छात्रवृत्तिमा डाक्टर भएँ म । भाईले चाहिँ जसो तसो गरेर हेल्थ असिस्टेन्ट पढ्यो । तर बिडम्बना ! एच. ए. पढेको मेरो भाईलाई
बिरामीले डा. साप भन्दै नमस्ते गर्थे, तर आफूलाई भने, “म सिस्टर हैन , डाक्टर हुँ है !” भन्दै सधैँ स्पष्टीकरण दिनुपर्थ्यो ।
काठमाडौँ