कोरोनाकोको कहरबाट बच्न र बचाउन लकडाउन निकै कडाइका साथ पालन गरिइदै आएको थियो । इदको छुट्टिमा धेरै भिडभाड नहोस र थप संक्रमण नफैलियोस भनेर सरकारले लकडाउनलाइ थप कडाइ गर्ने सुचना जारि गर्यो।
त्यसैले उक्त अबधिभर खाधान्नको समस्या नहोस भनेर २३मे का दिन राहतको लागि कतैबाट फोन आएपछि जाने पर्खाइमा थिए । जिउ बिहानै देखि तापक्रम बढेको महसुस भइरहेको थियो। साझ पख ज्वरो बढ्दै गयो, र क्रमिक रूपमा बड्दै गयो त्यैपनी सदाझै सनिवार नुहाएर खाना खाने र आइतबार उपबास बस्ने चै छोडिएन । सोमबार अर्थात २६ का दिन मात्रै अलिकति खाना खाएको याद छ । त्यसपछि खानामा रुचि हुन छोड्यो, तातोपानी स्याउ र जुनार मात्रै केही खान थाले, ज्वरोको पारा उक्लिरह्ने पहिला सिटामोल नखाएकोमान्छे म, ज्वरो सन्चो होला कि भनेर बाध्यताबस खान्थे र जिउमा पसिना आउथ्यो र ट्याब्लेटको असर रह्दा सम्म जिउ चिसो भए पनि टाउको तातेको तातै रह्ने , तातोपानी चै खाइरह्न्थे । केही खायोकि बान्ता हुने , जिब्रो खस्रो र बाक्लो भएको थियो ।
ज्वरोले नियमित च्याप्दै गएपछि निकै कमजोरी महसुस हुँदै थियो , अब केहि दबाइ लिनै पर्छ भनेर २९ तारीखका दिन नजिकैको ढाका मेडिकल गए। हनहनी ज्वरो भएकोले अस्पताल भित्र छिर्नै दिएन । फोनको भरमा औसधि लेखिएको प्रेस्क्रिप्सन पाए।चेकजाँच नगरिकन लेखिएको औषधिले उल्टो असर गर्ला कि भनेर सिटामोल र केही एन्टिबायोटिक ट्याबलेट किनेर फर्के । जति औसधि खाएनि बीस को उन्नाइस नहुने । बल्ल बल्ल ३१ तारीखमा कोविड टेस्ट गर्ने भनेर अपाइन्टमेन्ट पाइयो । लामो, ताती झन्डै 700/800 मिटरको लाइनको पालो , आफू भने एकछिन उभिन नसक्ने भएको थिए , मेरो अबस्था देखेर अस्पतालको गेट निरको लाइनमा उभिन दिए। भित्र पनि करिबकरिब 400 को हाराहारीमा मान्छे , लाइन सर्ने बेला उभिएर थचक्क बस्थे । जुन 1 तारीख तिर अब बिना उपचार मर्ने भइयो भनेर अबस्थाले संकेत गर्यो । मर्नु त पर्छ नै एक दिन तर अहिलेको मृत्यु भयानक र जनावरको भन्दा नि तलको हुने सम्झे । म त मर्ने भएं तर मेरो मृत्युको खबरलाई कसरी सह्न सक्छ, मेरो परिवारले भनेर झन्झन् म चिन्तित भए। मेरो आबाज पनि पहिलाको जस्तो थिएन। घरमा सबै चिन्तित भएर खान खान छोडेका थिए। मन बुझाउन सकिरहेको थिएन, जुनसुकै बेला जे पनि हुन सक्छ भनेर सम्झेपछि मोबाइलको लक खोलेर राखेको थिए, जो अहिलेसम्म अनलक नै छ ।
महामहिम राजदुतज्युलाइ कल गरि ब्यथा सुनाउदै “मलाई अब गार्हो छ भनेर सुनाए, राजेन्द्र अर्यालसर सङ्ग कुरा गर्दा गर्दै मेरो परिवारलाई शान्त्वना दिनुहोला सर भनेर भक्कानिए ।
दूतावासको पहलमा 2 जूनमा दिउँसो तिर दल्ला अस्पताल गए अब म हिड्न सक्ने भएको थिएन, ह्विल चेयरमा राखेर जित बहादुर खड्कादाइले यताउता सोध्दै भए भरका सबै काउन्टरमा डुलाउनु भयो । जहाँ गयो यहाँ होइन भन्दै पठाइदिने। अन्तिममा ठाउँ छैन भनेर बाहिर निकालिदिए । बाहिर गएपछि एकपटक जितदाइले दूतावासमा सम्पर्क गर्नुभयो । पर्खिनु भनेर खबर आयो । त्यसको 15 मिनेट पछि नाम लिएर एक जना अस्पतालको कर्मचारी खोज्दै तुरुन्त इमर्जेन्सीको सानो बेडमा राखेर अक्सिजन स्लाइन दिन सुरु भएपछि अब बाचिन्छ कि भनेर आसा जागेर आयो ।
यसरी रातभर बेडमै राखेर विभिन्न चेक जाँच गर्न ल्याबमा घुमाउदै बिहानको 3 बजेछ । बिहान 5 बजे तिर डायपर लगाइदिने बेलामा आइ सि यु मा आएको थाहा पाए, किन लगाको यो डाइपर भनेर सोधे ” दिसापिसाब गर्न उठ्न मिल्दैन इसिजिका तारहरु र उपकरण छुटाउन हुंदैन त्यसैले यहीँ सब गर्नु सफा गर्न म छु नि भनेर फिलिपनी नर्सले केही नसोच भन्दै मलाई स्नेहका साथ सम्झाए। त्यै समयमा बेला नास्ता आयो 6 बजे तिर 9 दिन देखि अन्न नखाएको उनैले ख्वाइदिए। उनको शब्द र स्नेह मेरो लागि अबिष्मरणिय र ताजा नै छ । काम त सबैले नै गर्दछन तर मानवियताको र इमानदारि, सहृदयी सेवा भावले कमैले गर्दछन।जुन व्यबहार उनले देखाए म सधैं सम्झिन्थे त्यो मेल नर्सको सेवा भावलाई सम्झिरह्ने छु ।
तीन दिनको सघन उपचार कक्षको उपचार पछि मलाई छुट्टै क्याबिनमा सारिएको थियो अक्सिजन र स्लाइन( 6/6 घन्टामा) छुट्ट्याएको थिएन । दुईटै हातमा केनुला लगाएको शरीर राम्रोसँग निद्रा पर्दैन नपर्ने , एक छिन निदाउन खोज्यो कि औसधि दिन र इन्जेक्सन दिन नर्सहरु आइ हाल्थे ।अरु दबाइ त ठिकै थियो हेरेर खान्थे नेटमा खोज्थे केका लागि भनेर । एउटा सारै ठुलो ट्याब्लेट दुईवटा खानुपर्ने एक साथ, खाएपछि बान्ता हुन खोज्ने एकदिन राति धेरै बान्ता भयो पनि, त्यसपछि त्यो ट्याब्लेट खाइन जे जे हुन्छ भनेर डस्टपिन मा हाल्दिन्थे ।घरी घरी मेरो सन्सारमा कोहि नभएको जस्तो पनि हुने रहेछ, लाग्थ्यो म कहाँ छु, चिनजानको कोइ छैन । भेट्न पनि कोइ कसैलाई नदिने मान्छे देखि मान्छे डराउनु पर्ने कस्तो भयंकर परिक्षा ?
बिहान सधैं स्लाइन दिन र औषधि दिन स्वास्थकर्मी आइपुग्ने गरेको रुटिन नै थियो, राति बान्ता भएकोले गर्दा निद्रा नपरेर निदाएको थिएन , फोनको घन्टी बज्यो गुड मर्निङ भने ” तपाईं सन्क्रमित हुनुभएको रिपोर्ट आयो “अर्को कोठामा लान हामी आउदैछौं तयारी भएर बस्नु ” सुन्ने बितिक्कै म निकै आतिएर मृत्युनै आएको हो कि जस्तो लागेर ओछ्यानबाट उठें सकि नसकी कोठामा घुमेर सोफामा थचक्क बसेर पानी खाएं ।स्वास्थ यति कमजोर थियो कि उठेर मुख धुन सक्दैनथे। एक हातले ब्रुस अर्को हात वास बेसिनमा राखेर सहारा लिन्थे।
यति बिचलित भए कि मनमा अनेकन तर्कहरुले प्रवेश पायो, सायद अब म नबाच्ने हो। त्यै भएर मलाई छुट्टै ठाउँमा लगेर मृत्यु कुर्न पो लाने हो कि ? नभन्दै दुई जना सिस्टरहरु व्हिल चेयर लिएर आइपुगे। दैनिक प्रयोगका सामानहरु र औसधि लिएर व्हिल चेयमा गुडाउदै अर्को कोठाको ढोका उघारेर मलाई बेडमा सहारादिएर राखे। मेरो होस ठाउँमा थिएन कोठा नियाल्न थाले निराश मन एकैछिनमा पुलकित भएर आयो। किनकि त्यो कोठा निकै सुसज्जित थियो पर्खालमा राम्रा राम्रा तस्बिरहरु निकै आकर्षक । अक्सिजनको भेन छदैथियो , छोडेको त्यो कोठा आइ सि यु को जस्तो भएर मेरो अबस्थामा सुधार भएकोले नर्मल कोठामा सारिएको कारण सिस्टरबाट थाहा पाए।
ज्वरो त पुरा सन्चो भैसकेको थियो। आइ सि यु मा भर्ना भएको प्रहिलो दिनमै , नाकमा रगत आएर जम्ने रहेछ , टिस्युले पुछ्दै हैरान डाक्टरलाई सोध्थे किन रगत आयो भनेर केही होइन बिस्तारै सन्चो हुन्छ न आतिनु ढाढस दिन्थे। फेरि स्वाब लियो पोजिटिभ देखियो । यसरी बार्ह दिन बितिसकेको थियो, नुहाएको थिएन। सिस्टरलाई अनुरोध गरे इन्जेक्सन लगाएपछि मलाई साझ मात्रै फेरि इन्जेक्सन दिने भयो ,सारै दुख्यो एक छिन केनोला झिकिदिनुस प्लिज,म नुहाउछु भने, मेरो अनुरोध लाई स्वीकारेर निकालिदिइन ।
इन्जेक्सन लगाउदा पनि डराउने मान्छे।
पुनः 16 जुन मा स्वाब लिएर गयो , केही आशा पलाएको थियो। अब त निगेटिभ आउँछ कि भनेर नभन्दै 18 तारीखमा 4 बजे तिर फोनको घण्टी बज्यो , आतिएर हलो भने ” बधाई छ त तेरो रिपोर्ट निगेटिभ आयो। ठिक परेर बस आज डिस्चार्ज हुन्छ्स। खुशी भएर जित दाइलाई फोन गरे मलाई लिन आउनुहोला । केही औसधिको थैलो , मास्क र ह्यान्ड ग्लोभ र मेरो रिपोर्ट दिएर बिदा गरिदियो दल्ला हस्पिटलले । रियादको मुख्य ठाउँ एक्जिट 4 मा अबस्थित दल्ला हस्पिटल , त्यहाँका डाक्टर स्वास्थ कर्मीहरु प्रति आभार व्यक्त गर्दै आत्म बिभोर भएर निस्के, यस्तो उत्कृष्ट उपचार र सेवा नगरेको भए सायद बाच्ने आधार थिएन होला ।
हुनपनि यो कोरोनाले यति गाल्दोरहेछ भोग्ने लाई मात्रै थाहा हुन्छ । घाँटी दुख्ने र नाकबाट रगत आउने रोकिन 6 महिना लाग्यो।मेरो उपचारमा संलग्न स्वास्थ्य कर्मिहरू, सुबेक्षा र आशिर्बाद दिनुहुने सबै प्रति हार्दिक नमन गर्दै आभार प्रकट गर्न चाहन्छु।
कोभ्याक्सिन लगाउदा देखिने साइड इफेक्टहरु कोरोनाकै प्रबृत्तिका हुनु स्वभाविक हो , जस्तो ज्वरो आउनु, जिउ दुख्नु , खाना नरुच्नु , आदि । फलामलाई फलामले काट्न उच्च टेम्पर गराएर बनाएको हतियार जस्तै ।
त्यसैले कोरोनाबाट वच्न र बचाउन साबधानी अपनाउनु सर्बोत्तम उपाय हो ।