कविता
तिम्रो मेरो र हाम्रो सन्तानका लागी
सन्तोषको सिरानी किन्न
पुर्खाको सम्पत्ति बन्दगी राखी
लागेको थिए, प्रिय् खाडितिर ।
कमाए केहि, गुमाए धेरै
बाकी थियो अझै सन्तानको
भबिस्यको लागी धन जोहो गर्न
उनका आँखामा बसेका सपनाहरु किन्न ।
तिमीलाई जिन्दगीभर साथदिनु पर्ने
जिन्दगी कै रणभुमीमा तिमिलाई
एक्लो छोड्नु मेरो रहर कतै थिएन ।
मेरा सारा खुशीहरु तिम्रा लागि
भनेर भन्ने म आफै सजिए
फुलमालामा, बाकसमा
फुलै फुलले सजाइएको चितामा ।
किस्मत यो मेरो थियो या तिम्रो प्रिय
तिम्रो सिउँदोको सिन्दुर पखालिरहदा
मेरा बृद्ध बा आमा अचेत भइ भुईमा ढल्दा ।
मेरा नाबालक सन्तानले
टुलुटुलु मै तिर हेरिरहदा
तिम्रा आँखाबाट बग्ने आँसुका
प्रत्येक थोपाको भार नसकी थेग्न
म फेरि मरे, हो म फेरी मरे ।
तिमीसंग त मैले छोडेको घाइते मुटु छ
हेर तिमी राज गरी बस्ने यो मुटु
जलेर गयो, तिम्रै सामु खरानी भयो
म जल्दै गए, तिमि ढल्दै गयौं ।
म तिम्रै सामु जलेर खरानी हुँदा
तिमी सिथिल भै उभिएको
तिम्रो मुहारलाई हेरिरहनु पर्ने
तिमिले राज गरेको यो मन
खरानी भएर नदि मा नै मिसिएर
बग्दै गर्दा , म फेरि मरे । हो म फेरी मरे ।
तिमिले बाच्नु पर्छ, मलाई भुल्नु पर्छ
म बिना पनि तिम्रो, जिन्दगी फुल्नु पर्छ
अर्को जुनी पाए भने फेरिसंगै जिउनु पाउनु पर्छ ।
तिमी जिन्दगीभर कसरी खुसी रहन्छौ ?
फेरी सिउँदोमा सिन्दुर भर्नु तिमिले भन्न
मन नलागेको होइन प्रिय्
सन्तान र बा आमाको जिम्मा लाउने काध छैन
यहि सम्झी अर्को लोकमा म हरेक पल
म फेरी मरे । हो म फेरी मरे ।
प्रिय् तिमि यहि धर्तीमा जिउनु पर्छ
म जुन बनि आउछु तिमिलाई
मन भरिने गरी हेर्न
तारा बनी उदाउछु तिम्रै हुन ।
चिसो बतास बनि तिम्रो सिरानी छुने छु
कलिलो सुर्यको किरणमा तिम्रै हुने छु
तिम्ले टेक्ने घर्ती र हरेक पाईलाहरुमा
मेरो प्रेमको न्यानो पन पाउने छौ
तिमिले अब सबै भुलेर मुस्कुराउनु पर्छ ।
तिम्रो मुस्कानको सहाराले समय काट्दै
म अर्कै दुनियाँमा तिमिलाई पर्खी रहने छु
मेरो अधुरो रहर , मेरा सबै सपनाहरु
मेरा मातापिता र इस्टमित्र
सबै सम्बन्धहर नाम सारी गर प्रिय्
भन मेरा बा आमालाई मै हु छोरा मै हु बुहारी ।
जिन्दगीको बाकि हिसाब मिलान गरेर
आउँ तिमि तिम्रो जिन्दगी पुरै बाचेर
हासेर आउँ …..
म अर्कै दुनियामा तिमिलाई कुर्दै छु
हरेक पल तिमिलाई हेर्दै छु
मेरो शरीर जलेर गयो
आत्मा तिमि संगै छोडेको छु ।
जिन्दगीका अधुरा रहर तिमिसंगै जोडेको छु
न मान्नु म मरेर गए , लाउ रातो चुरा हातभरी
सजाउ निधारमा टिका प्रिय्
म बिना तिमि फुल्नु पर्छ
मलाई तिमीले भुल्नु पर्छ ।
न पाउँदा तिम्रा रहरहरु छाम्न
न सक्दा तिम्रा आँसुहरु थाम्न
तिम्रै समिपबाट तिमिलाई नियाल्छु
न देख्दा तिमिले
नगर्दा स्पर्श मेरो आत्मालाई
हो म फेरि मर्ने गर्छु । बार बार मर्ने गर्छु …
शान्तिनगर ६