साताका तीन लघुकथाको सोह्रौँ शृङ्खलामा नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्चमा यो साता प्रेषित गरिएका लघुकथाहरू मध्ये निम्न तीन लघुकथाहरू (माया, खसीको मासु र ढोङ्गी) छनोट गरी प्रकाशन गरिएको छ।
१) लघुकथा: माया
✍️ खगेन्द्र बस्याल
विवाह भएको केही महिना बित्यो । यस बिचमा धेरै फोटा खिचिए । तर उसले एउटै पनि फोटो अनुहार पुस्तिकामा पोष्ट गरेन ।
यो चाला देखेर नव विवाहित श्रीमतीले भनी,- “म नराम्री देखिन्छु र !” उसले भन्यो, “मायाका अतिरिक्त धेरै राम्री पनि लागेर कार्यालय समय सकिना साथ सरासर घरमा आएकै छु । तिमीसँग अन्तरङ्ग कुराकानी गरिरहेकै छु । पोखरा, लुम्बिनी, सौराहा पनि घुमाइसकेँ । कसरी आयो यस्तो कुरा ?”
उसले भनी, “अहिलेसम्म एउटै पनि फोटो अनुहार पुस्तिकामा पोष्ट गर्नुभएको देखिनँ नि ! तपाईंले नराखेसम्म मलाई पनि राख्ने आँट आएनँ । माइतीतिर पनि अहिल्यै खट्पट् सुरु भइसकेको हो र ! भनेर शङ्का गर्न थाले ।”
त्यो सुनेर उसले भन्यो, “ती फोटाहरू अरूलाई देखाउन नभएर हामी आफैँले फुर्सदमा हेर्नका लागि खिचेको होइन र ? तिमीलाई फोटाहरू देखाउन मन भए एउटा कार्यक्रम नै राखेर फोटो प्रदर्शनी नै गर्ने कि ?”
पतिको कुराले अँध्यारो मुख बनाउँदै उसले भनी, “त्यसो भनेको कहाँ हो र ? खाली ठट्टा मात्रै गर्नु हुन्छ !” उनी रुन लागेको चाल पाएर उसले भन्यो, “उसो भए ! हामी दुवैले एकै खालको अभिव्यक्ति लेखी आजै पोष्ट गरौँ । हाम्रा आफन्त एवम् शुभ चिन्तकहरू ! हामी मायालाई प्रदर्शनको रुपमा लिन चाहँदैनौँ । हाम्रो दाम्पत्य जीवनमा कतै तिक्तता आयो कि भनेर कल्पना नगर्नुहोला । हामीले माया हृदयमा राख्छौँ । फेसबुकमा देखाउनका लागि होइन् ।”
तिलोत्तमा ९ सरस्वती पथ,रुपन्देही ।
२) लघुकथा : खसीकाे मासु
✍️ छविलाल खड्का
हरिहर बाजे नम्बरी पण्डित । धर्मशास्त्रका ज्ञाता । सुँगुर र भैँसी खानेहरूलाई थुक्छन् । पण्डितका घरमा कुखुराकाे मासुकाे कुरा गर्नेलाई थर्काउँछन् । मांसहारी चाहिँ मांसहारी नै हुन् तर शुद्ध खसीकाे मात्रै । स्त्री चाैपायाकाे मासु खाने अगति पर्छन् भन्ने मान्यता छ, उनकाे ।
उनी बजारबाट फर्कँदै थिए । चैते दसैँ । मासु खान मन लाग्याे । गाेजीमा पैसा रहेनछ । चिनेकै मासु पसले भएकाेले भने, “माइला ! पैसा सबै सकिएछ । उधाराेमा एक किलाे मासु दिन्छस् ?’
“भैहाल्छ नि बाजे !” पसलेले एक किलाे मासु दियाे ।
साँझ घरमा मासु पाक्याे । सबै परिवार रमाएर मीठाे मुखले खाए । उनले हात धुँदै मनमनै साेचे, “खसीकाे मासु भनेकाे खसीकै हाे ! कति स्वादिलाे ?”
सुत्नेबेला पण्डित्नीले पैसा दिँदै भनिन्, “बाजे ! मैले त आज थाराे बाख्री बेचिदिएँ ।”
त्यत्ति नै खेर फाेनकाे घण्टी बज्याे । काेटकाे गाेजीमा पैसा राख्दै मजाले फाेनमा गफिए ।
बिहान चिया खाएर पसलतिर गए । काेटकाे गाेजीबाट हजारकाे नाेट निकाल्दै भने, “माइला ! ल हिजाेकाे मासुकाे पैसा लेऊ ।”
धर्म हार्न नसकेर माइलाले पाँच सय फिर्ता दियाे । उनले आश्चर्य मान्दै भने, “हजार रुपैँया किलाे हैन र ?”
“हाे बाजे ! तर हिजाेकाे मासु हजुरकै घरकाे थियाे, त्यसैले ।”
काेहलपुर
३) लघुकथा: ढोङ्गी
✍️ सुरेशकुमार पान्डे।
केही दिनदेखि गाउँमा खुबै चर्चा चलेको थियो,- “एउटा गेरुवा वस्त्रधारी निकै जान्ने त्रिकालदर्शी बाबा ! गाउँमा छिरेको छ ।” बाबा जसको घरमा गएपनि खुबै सम्मानका साथ खान, बस्न र सक्दो दान दक्षिणा पाउँथ्यो । गाउँलेहरूको ऊ प्रति निकै विश्वास र सम्मान थियोे । गाउँमा केही हरायो वा कोही बिरामी भयो कि त्यहीँ बाबाको शरणमा जान्थे ।
यसरी टाढा-टाढाका गाउँमा पनि उसको प्रचारप्रसार भयो । गाउँलेहरूले उसलाई कुटिया बनाएर बसाल्ने निधो गरे । तर बाबाले मानेन,- “म फकिर सन्यासी मान्छे ! कसैको पिँजडामा थुनिएर बस्न सक्दिनँ ।”
एकदिन पल्लो गाउँको टुक्केले उक्त बाबाको बारेमा सुन्यो । ‘यति प्रचारप्रसार हुने बाबा पक्कै पनि असाधारण हुनुपर्छ ।’ उसले मनमनै सोच्यो । अनि दर्शन गर्ने निधो गरेर बाबा बस्ने गाउँमा पुग्यो ।
जब टुक्के त्यहाँ पुग्यो; ऊ तीनछक पर्यो । लामो दाह्री पालेको, गेरुवा वस्त्र धारण गरेको उक्त त्रिकालदर्शी बाबा त ! अरू कोही नभएर उसकै गाउँको फरार अपराधी बिर्खे थियोे । जो महिला ओसारपसार र बेचबिखन गरेको आरोपमा एक महिना अघि मात्र जेल चलान भएको थियोे ।
दाङ, घोराही- १८