सल्यान : जिल्लाका ग्रामीण भेगका गाउँबस्तीमा खानेपानीको चरम अभाव हुन थालेको छ । बढ्दो गर्मीका कारण भएका पानीका मुहान पनि सुक्न थालेका छन्। त्यसमाथ पनि पानीको माग दिन प्रतिदिन बढ्दै जान थालेको छ ।
खेतीपाती, सिँचाइ तथा अन्य प्रयोजनका लागि त परै जाओस् पिउनसमेत पानी नपाउने अवस्था आएपछि स्थानीयवासी घण्टौं पैदल हिँडेर खानेपानीको जोहो गर्न बाध्य छन्।
गाउँहरूमा खानेपानीको अभाव हुन थालेपछि पशुचौपाया समेत संकटमा पर्न थालेको बनगाड कुपिण्डे नगरपालिका ४ डोप्केका स्थानीय दुर्गा बस्नेत बताउँछन्।
गाउँमा ६५ घरधुरीलाई खानेपानी कहाँबाट ल्याउने भन्ने चिन्ताले सताउन थालेको छ । एक गाग्री पानीका लागि दिनभर धारोमा बिताउनुपर्ने बाध्यता भएको बस्नेतले बताए।
लकडाउनमा भीडभाड नगर्ने भनिए पनि खानेपानीको अभावका कारण भीडभाडमा जानुपर्ने बाध्यता रहेको रुमा बुढा बताउँछिन्। ‘दैनिक ५० लिटर खानेपानी पालो लगाएर लिने गर्छौं’, तर घरमा रहेका बस्तुभाउलाई के खुवाउने ?’, उनले प्रश्न गरिन्।
कोरोनाबाट बच्न दैनिक १५ ÷१६ पटक साबुन पानीले मिचिमिचि हात धुने भनिए पनि एक अम्खोरा पिउन समस्या भइरहेको उनको गुनासो छ। कोरोना भाइरसको भन्दा पनि कतिबेला पानी भर्ने भन्ने चिन्ता छ यहाँ बासिन्दालाई । पानीको अभावसँगै घरमा निर्माण गरिएका शौचालय समेत प्रयोगविहीन हुन थालेको उनको भनाइ छ ।
गाउँबाट करिब दुई किलोमिटर टाढा रहेको मुहान तथा कुवाहरुबाट पानी बोक्नुपर्ने बाध्यता भएकाले एक जनाको काम नै पानी बोक्ने हुने गरेको स्थानीय बताउँछन्। अधिकांशले प्रदूषित पानी खान बाध्य भइरहेका कुमाख गाउँपालिका ४ थदाराका मिसरकुमार आर्चायले बताए।
कुइयापानी, थदरा, स्यानिपिपल, भण्डारखोलालगायत ठाउँमा खानेपाीको चरम अभाव रहेको उनको भनाइ छ। पानी अभाव भएपछि भेरी नदी किनारमा जानुपर्ने बाध्यता रहेको उनले बताइन्। समुद्री सतहदेखि ५ सय मिटरमाथिको उचाइमा यस बस्ती छ। जिल्लाका १० वटै स्थानीय तहका अधिकांश बस्ती डाडाँमा नै छन्। thahakhabar