Category: ताजा अपडेट

राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टीको प्रबास संगठन, प्रबासी नेपाली एकता समाज (पानस) Overseas Nepali Unified Society (ONUS) साउदी अरबले नयाँ वर्ष वि.सं. २०७९ र इस्लाम धर्मावलम्बीहरुको पर्वइदको अवसर शुभकामना आदान प्रदान साथै आफ्नो दोस्रो राष्ट्रिय अधिवेशन ४ मेई २०२२ का दिनसाउदीअरबको पूर्वीय प्रान्त दम्माम स्थित एक सभाहलमा सम्पन्न गरेको छ। उक्त राष्ट्रीयअधिवेशनले २०२२ – २०२४ कार्यकालका लागी कुवेर हुमागाईँको अध्यक्षतामा ३१ सदस्यीयकार्यसमिति निर्वाचित भएका छन्।

उक्त कार्यसमितिको अध्यक्षमा कुबेर हुमागाईं सहित उपाध्यक्षमा धिरज साउद, मनोज धिमाल, मौलाइस्माईल, लोकेश कामी र महिला उपाध्यक्षमा प्रमिला सापकोटा निर्वाचित भएका छन् । त्यसै गरीमहामन्त्रीमा नबिन मुडभरी, सह-महामन्त्रीमा जनक थापा मगर, सचिवमा लाल बहादुर बोगटी र सह-सचिवमा बिक्रम न्यौपाने निर्वाचित भएका छन्।

उक्त महाधिवेशन बाटै समितिको प्रबक्ताको रूपमा राजन ओझा, सह-प्रबक्तामा धन बहादुरनाथलाई मनोनीत गरेका छन् भने कोषाध्यक्षमा मनिस थापा, सह-कोषाध्यक्षमा संजय थपलियालाईचयन गरिएको छ। त्यसै गरी सदस्यहरुमा पूर्ण बहादुर जिम्मी,नगेन्द्र थापा मगर,सबिन घिमिरे, दिपकउपाध्याय, रमेश श्रेष्ठ, दधिराम पौडेल, अमृत रामधाम, अमन बि.क., बिनोद भट्टाराई, सिला चाम्लिङराई, शिव वाग्ले, बेग श्रेष्ठ, सन्त कुमार भण्डारी, ईश्वर श्रेष्ठ, टंक चापागाईं, बिमला राई र भोज कुमारकार्की निर्वाचित भएका छन्।

उक्त अधिवेशन संयोजक सिद्धार्थ कन्दङ्गवाको सभापतित्व रहेको उक्त कार्यक्रममा प्रमुखअतिथिको रूपमा नेपाली दूतावास रियादको प्रतिनिधित्व गर्दै पूर्वीय प्रान्त दम्मामको लागी स्थानीयजनसम्पर्क अधिकारी नारायण पासवानको उपस्थिति रहेको थियो भने अतिथिको रूपमा गैरआवासीय नेपाली संघ राष्ट्रीय समन्वय परिषद साउदीअरबका कार्यवाहक अध्यक्ष रबिना अर्याल, एनआरएनए आईसीसी महिला उपाध्यक्ष यसमिन वैगम, मध्यपूर्व संयोजक राजेन्द्र अर्याल, एनआरएनए एनसीसी साउदीअरबका संस्थापक सदस्य राजु सैयद लगायत राष्ट्रीय, क्षत्रिय र स्थानीयसमन्वय समितिका पदाधिकारीहरू, विभिन्न राजनीतिक दलका भातृ संगठनका प्रतिनिधिहरू, साउदीअरब स्थित क्रियाशील विभिन्न सामाजिक संघसस्थाका प्रतिनिधिहरू, समाजसेवी तथाबुद्धिजीवीहरु र विभिन्न संचार क्षेत्रमा आवद्ध संचार कर्मीहरूको उपस्थिती रहेको थियो।

नयाँ वर्ष २०७९ र इस्लाम धर्मावलम्बीहरुको पर्व इदको शुभकामना आदान प्रदान साथै पानसकोदोस्रो राष्ट्रिय अधिवेशन कार्यक्रमको संचालकको भूमिकामा प्रमिला सापकोटा र नरेन्द्र कार्की रहेकोथियो ।

… ✍️ आर्त अकुलीन
१
यात्रा
भिरको बाटो
एउटा पीरको जीवन !

२
नववर्ष
पुरानै प्रवृत्तिहरू
केवल फेरिएको पात्रो !

३
प्रकृति
सौम्य शालीनता
मनमा प्रतिबिम्बित सृष्टि !

४
दम्भ
काँडाको पीडा
मनको कालो तुवाँलो !

५
अरिङ्गाल
आफैमा सजीव
सजीवकै प्रमुख शत्रु !

६
पहरा
पत्थरको खानी
सुख दु:खको कहानी !

७
आँगन
सुन्दर बगैंचा
चारैतर्फ विष वमन !

८
ईशान
सबैभन्दा महान
सन्तान खोज्दै पहिचान !

९
उडुस
पाएमा रगत
नपाएमा खाली सुत्ने !

१०
माया
पिरतीको फूल
सफा पानीको मूल !

काठमाडौं, बैशाख २१ । त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा अज्ञात समुहले बम राखेको हल्लापछि आन्तरिकतर्फको उडान ठप्प भएको छ ।

अज्ञात व्यक्तिले विहान ९ः४० मा पहिलो र ९ः५१ मा पुनः फोन गरेर आन्तरिकतर्फको टर्मिनलमा ५–६ वटा बम राखेको विमानस्थल टावरलाई जानकारी दिएपछि यात्रुहरुलाई विमानस्थलको मुख्य गेटबाट बाहिर निकालिएको छ ।

सुचना पाएलगत्तै नेपाली सेना, सशस्त्र र नेपाल प्रहरीका तालिमप्राप्त कुकुरसहित सर्च अपरेसन सुरु गरिएको छ । १० बजेदेखि सर्च अप्रेसन सुरु भएपनि कुनै शंकास्पद वस्तु फेला नपरेको विमानस्थल कार्यालयले जनाएको छ ।

सुचनादिने व्यक्तिको समेत खोजिकार्य सुरु भएको छ । आन्तरिकतर्फको उडान ठप्प रहेपनि अन्तर्राष्ट्रियतर्फका उडानहरु भने जारी रहेका छन् ।

साताका तीन लघुकथाको चौधौँ शृङ्खलामा नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्चमा यो साता प्रेषित गरिएका मातातिर्थ औँसी विशेष लघुकथाहरू मध्ये निम्न तीन लघुकथाहरू (उपहार, भर्चुअल नाता र आमाको गुनासो) छनोट गरी प्रकाशन गरिएको छ।

[१] लघुकथा : उपहार

✍️ वसन्त अनुभव
मातातीर्थ औँसीको दिन । विहान सबेरै उठेर नुहाइ धुवाइ गरेँ। आमा भने आफ्नो कोठामा सुतिरहनुभएको थियो ।

“आमा ! आज हजुरको मुख हेर्ने दिन । हजुरलाई के उपहार दिऊँ ?” चियाको कप दिदै मैले सोधेँ ।

“मलाई केही चाहिन्न, बाबु ! सबै पुगेको छ । केही दिनु पर्दैन ।” आमाले ठाडै इन्कार गर्नुभयो।

“तैपनि आमा ! आज विशेष दिन । हजुरले उपहार त लिनैपर्छ। भन्नु त के दिऊँ ?!” मैले आफ्नो कुरामा जोड दिएँ।

“सबै कुरा पुगेकै छ, बाबु ! साह्रै जिद्दी गरिस् । दिने नै भए, एउटा राम्रो मोबाइल किनेर ल्याइदे ।” बल्लतल्ल आमाले मुख फोर्नुभयो।

केही समयपछि पसलबाट मोबाइल लिएर आएँ । आमालाई फलफूल, मिष्ठान्न खुवाएर मोबाइल उपहार दिएँ । आमाबाट आशिर्वाद ग्रहण गरेँ ।

“तँ साह्रै लोभी छस्, आफ्नो लागि केही गर्दैनस् । अरुको लागि मात्र कति खर्च गर्छस् बाबै । मोबाइल फुटेको कति दिन भइसक्यो, किनेकै होइन । यो मैले तेरै लागि मगाएको थिएँ।” मोबाइल मलाई नै फिर्ता गर्दै आमाले भन्नुभयो।

“तर आमा ! .. तपाईंको उपहार ..।” अप्ठ्यारो मान्दै मैले भनेँ।

“तर सर केही होइन्, खुरुक्क राख् । मलाई उपहारमा यी, यस्ता भौतिक वस्तु केही चाहिन्न । यस्तै मीठो बोली र असल व्यवहार भए सबै पुग्छ, बाबु ।” आमाले बिचमै टोक्नुभयो ।

घोराही उपमहानगरपालिका १४, दाङ
२०७९/०१/१७ शनिबार

[२] लघुकथा : भर्चुअल नाता

✍️ नवराज शर्मा
“यो तपाईंको पनाति ! यी नाति र नातिनीबुहारी ! अब पालैपालो टिका लगाइदिनुस् ।” मैले चोरऔँलाले सबैलाई देखाउँदै भनेँ ।

” मैले पनि देख्या’छु, तैँले देखाउनु पर्दैन् ।” भन्दै आमाले सबैलाई दसैँको टिका र जमरा लगाई दिनुभयो । सबैले दर्शन भने । आमाले खुट्टा तेर्साई दिनुभयो । मुसुमुसु हाँस्दै ढोग गरेँ । टिका लगाउने काम सकिएपछि हामी भान्छा कोठातिर लाग्यौँ । खान बस्नु अघि, मैले ल्यापटपको स्क्रीन दाग नबसोस् भनेर स्प्रिटले सफा गरेँ ।

दिउँसो भान्जा, भान्जी , बहिनी, ज्वाईं, दाजुभाइ सबै आए । टिका लाए । गए । तर जो आएपनि एउटै कुरा सोध्थे, ” छोरा छोरी आउलान् त ?”

“आउँछु भन्या’छन् ।” मेरो एउटै जवाफ हुन्थ्यो । आफ्नो सन्तानको उज्ज्वल भविष्यको कामना गर्दै उच्च शिक्षाको लागि विदेश पठाएपछि उनीहरू पनि त आफ्ना सन्तानको सुखद भविष्यको सपना देख्दा हुन् ! कामना गर्दा हुन् ! त्यो कुरा किन हो कुन्नी म जानी जानी बिर्सन्थेँ । म जतिचोटि “आउँछन्” भन्थेँ, आमा त्यतिपटक मेरो मुखमा पुलुक्क हेर्नुहुन्थ्यो ।

आज औँसी । आमाको मुख हेर्ने दिन । मैले ल्यापटप खोलेँ । एकछिन पछि पर्दामा छोरा-बुहारी, छोरी- ज्वाईं, नातिनातिना देखिए । हामी भर्चुअल संसारमा थियौँ, हाम्रो भर्चुअल बैठक जारी थियो ।
” ल आमाको मुख हेर !” मैले भनेँ ।
सबैले दर्शन भने । एकछिन रमाइलो भयो ।

भर्चुअल भेटघाट र भलाकुसारीपछि खाना खाएर म कोठातिर लागेँ, यसो ढल्किन भनी । आँखा झपक्क के लागेको थियो, ” मेरो मुख हेर्दैनौ, बाबु ? आज आमाको मुख हेर्ने दिन ।” कानमा आवाज ठोक्किए जस्तो लाग्यो । तन्द्राबाट ब्युँझिएँ । भित्तातिर हेरेँ । भित्तामा आमाको तस्बिर थियो । माला लगाएको तस्बिर मुसुमुसु हाँसे जस्तो लाग्यो । “मसँग पनि त भर्चुअल नाता बाँकी होला नि बाबु !”

वीरगन्ज
हाल भक्तपुर- १

[३] लघुकथा : आमाको गुनासो

✍️ सावित्री अधिकारी
“काकी नमस्कार ! सन्चै हुनुहुन्छ?”
“ओहो सानी! कैले आइस् तँ? भाग्यमानी भएस्, खै सन्चो भनुँ कि बिसन्चो ! सधैँ यस्तै त हो, नानी ! गर्न केही सकिदैँन । शरीरमा देखिने राेग केही छैन्, खाली नाटक गरेजस्तो । ठिकै छ नानी ! यस्तै हो ।” एक्कासि छिमेकीको छोरी सानीलाई देखेर रमाले सुस्केरा हाल्दै बोलिन्।

“ए ! के भएको होला त खै ! म हिजो आएकी काकी, यसपालि औँसी पनि छुट्टीकै दिन पर्यो । फेरि भोलि पनि मजदुर दिवस, छुट्टी छ । त्यसैले हिजो साँझ आइपुगेको । आमालाई पनि अलि सन्चो छैन। आएको बेला हजुरलाई बोलाएर जाउँ भनेर नि ! अनि सिमा खै त काकी? कि आएकी छैन?”

“के आउँथी र नानी ! कहिले पो आएकी थिई र ! न तीजमा आउँछे न औँसीमा। खै कति निष्ठुरी भाकी हो ।”
“टाढा भएर त होला नानी ! गाडीमा सन्चो पनि हुँदैन । त्यसैले होला, हिड्नै मन लाग्दैनँ । कहिल्यै नआउने भएर होला मलाई त आइन भनेर पिर पनि लाग्दैन।”

“ए ! यसपालि त छुट्टी छ, आएकी भए हुन्थ्यो नि ! म त आइ होला, भेट हुन्छ भन्ठानेको त। अनि दाइ भाइहरू पनि कोही आएनन् ?”
“आउदैनन् बा ! कोही आउदैनन् । सबै आ-आफ्नै ठाउँमा ब्यस्त छन्। घरमा भएकी एउटी बुहारी पनि घुम्न गएकी छ। ऊ हुँदा त पहिले मेरो मुख हेरेर मात्र माइत जान्थी । छुट्याउदैनथी । यसपालि ऊ पनि नहुँदा शुन्य लागेको छ ।”

बिहानै भिडियो कल गरेका थिए सबैले, त्यसैमा चित्त बुझाएँ । अब के गर्नु, यस्तै रहेछ संसार ! माया उँधो सर्छ भन्थे, हो रहेछ नानी। तँ आइस् मलाई सबै छोराछोरी आए जतिकै भो। बिहान पसल जाँदा तातो जेरी पकाउदै रहेछ, अलिकति ल्याएको । काका पनि पूजामा जानुभा’को आइपुग्नु भा’छैन । एक्लै खानै मन लागेन । ल अब आमाछोरी मिलेर खाउँ।” मुहार केही उज्यालो पार्दै रमाले थालभरि जेरी लिएर आइन्।

१
असिना
साना ठूला
गर्जनले पुछिएको पसिना !

२
भीषण
वर्षाको भारी
भिजेका हाम्रा खेतबारी !

३
चुनावी
हर्ष उल्लास
असिनाले पारेको बित्यास !

३
समय
हुरी बतास
नाङ्गा बनेका घरधुरी !

४
सख्खर
पानीको घोल
सातु सर्वत अनमोल !

५
समय
तृतीया अक्षयको
सातु सर्व महिमाको !

६
शिव
प्रणय सतीसँगको
महिमा दान पुण्यको!

७
मरेका
चराचुरुङ्गी प्रकोपले
बेघर बनेका तारामण्डले !

८
जल
नभए निर्जन
जीवन्त प्राणको आधार !

• कमला देवकोटा
  पाल्पा

गोरखामा जीप दुर्घटनामा परी मृत्यु भएका तिनै जनाको पहिचान खुलेको छ ।

दुर्घटनामा परी मृत्यु हुनेमा जिल्लाको बारपाक सुलिकोट गाउँपालिका–५ चनौटे घर भएका ५० वर्षीया देवी पोखरेल, नवलपुर जिल्ला कावासोती नगरपालिका–१४ का ८० वर्षीय कृष्णप्रसाद सिग्देल र काठमाडौँ महानगरपालिका–१६ बस्ने ५१ वर्षीय कमलराज दानी रहेको जिल्ला प्रहरी कार्यालयका प्रहरी नायब उपरीक्षक लीलाराज कोइरालाले जानकारी दिए ।

सिरानचोक गाउँपालिका–५ मा पर्ने आरुबोटेमा सोमबार साँझ करिब ७ बजे दुलही लिएर फर्कने क्रममा रोकिराखेको बा१४च ७८१ नंको स्कोपियो जीप भिरबाट खसेर दुर्घटनामा परेको थियो । जन्ती चढ्ने क्रममा एक जनाले ह्याण्डब्रेक चलाइदिएका कारण सो दुर्घटना भएको उनले बताए ।

चालक चढ्न नपाउँदै जन्ती चढ्ने क्रममा सो घटना भएको थियो । जीप आरुबोटेस्थित फिरफिरे भिरबाट झण्डै २०० मिटर तल खसेको थियो ।

जिपमा पाँच जना सवार रहेकामा अन्य दुई जनाले भने हामफालेर ज्यान जोगाएको प्रहरीको भनाइ छ । मृतक तिनै जनाको शव परीक्षणका लागि जिल्ला अस्पतालमा ल्याइएको छ । शव परीक्षण गरी अन्त्येष्टिका लागि परिवारलाई बुझाइने प्रहरीले जनाएको छ ।

काठमाडौ, १७ बैशाख । साप्ताहिक ‘टुक्का माथि टुक्का’ व्यङ्ग्यात्मक टुक्का लेखनको ३१औँ शृङ्खला शनिबार सम्पन्न भएको छ ।
अभ्यासमा ४७ जना टुक्काकारहरूको सहभागिता रहेको कार्यक्रम संयोजक तथा प्रशिक्षक वसन्त अनुभवले बताउनुभयो । टुक्का साहित्य समाजको आयोजनामा उक्त शृङ्खला विगत लामो समय देखि नियमित रूपमा सञ्चालन हुँदै आएको छ।

टुक्का कविताको उन्नयन, विकास र प्रवर्द्धन गर्ने हेतुले समाजले विविध किसिमका कार्यक्रम गर्दै आएको छ । टुक्का लेखनमा पृथकता एवं फरकपन भित्राउने सिलसिला अन्तर्गत यस शृङ्खला सञ्चालन गरिदै आएको समाजका संस्थापक अध्यक्ष एवं कार्यक्रमका परिकल्पनाकार ताराप्रसाद चापागाईंले बताउनुभयो ।

टुक्का लेखनका लागि एक व्यङ्ग्यात्मक टुक्का राखिने र त्यसैमा आधारित रहेर गहन भावको एक एक टुक्का सहभागीले राख्नुपर्ने संयोजक अनुभवले जनाउनुभयो ।

‘टुक्का माथि टुक्का’ व्यङ्ग्यात्मक टुक्का लेखनको ३१औँ शृङ्खलाको लागि समाजका वरिष्ठ टुक्काकार राजेशराज गड्तौलाले समसामयिक विषयमा लेख्नुभएको व्यङ्ग्यात्मक टुक्कालाई राखिएको संयोजक अनुभवले बताउनुभयो ।

अभ्यासका लागि राखिएको टुक्का

किन गर्छौ व्यर्थै रिस राग तितो वचन बोली,
मर्दाखेरी जानैपर्छ हामी सबले हात खोली ।
✍️ राजेशराज गड्तौला

सहभागी टुक्काकारहरूले अभ्यासका क्रममा सृजना गर्नुभएको टुक्काहरू

[१]
मानिसको जात त्यस्तै रिस नगरे बॅाच्न गाह्रो,
अर्काको आरिस नगरी खाना पच्न अति साह्रो ।
✍️
राजेशराज गड्तौला
रतुवामाई- १०, मोरङ, हाल- प्रवास

[२]
खाली हात आयौँ हामी जान्छौँ खाली हात,
ब्यर्थै केको रिस राग गर्छौ केमा मात ।
✍️
वसन्त अनुभव
घोराही उपमहानगरपालिका १४, दाङ

[३]
तँछाड मछाड लडाई अनि झगडाकाे मूल,
उँधाे बाटाे आरिस अनि घमन्डीपन हाे भुल ।
✍️
ताराप्रसाद चापागाईं
धुनिबसी, हाल प्रवास ।

[४]
जिन्दगी मेरो बाँचेको छ, बोकेर रङ्गिन सपना,
तिम्रा प्रत्येक शब्दहरूका, कटुता सधैँ जपना।
✍️
प्रदीप के रिमाल
इटहरी, सुनसरी

[५]
मानिस बुद्धिमान हो, नबोलौँ मिथ्या बोली,
मर्दा सबै जानुपर्छ, चढी बाँसको डोली।
✍️
लक्ष्मी श्रेष्ट
बिर्तामोड झापा

[६]
दुखी मानिसलाई कहिल्यै हेला होँचो नगर,
आखिर धरती छोडी जानु छ जिउँदै नमर।
✍️
रतन पाण्डे’पारतन’
दार्जीलिङ।

[७]
एउटै शरीर बनेको छ मिली हाड,
पाउने केही होइन रिस राग छाड ।
✍️
अनुग्रह राना मगर ‘पुष्प’
संखुवासभा हाल मलेसिया

[८]
सत्य जान्दाजान्दै सक्दिनँ आरिस नगरी,
सायद फर्कन्न सुर्ता भड्खालोमा नपरी ।
✍️
अच्युत घिमिरे
भुटान बाट 🇧🇹

[९]
मान्छेबाट गल्ती हुन्छ सच्याउने मान्छेबाटै,
सबै मिले बढ्छ पाइला नमिले बन्छ माटै।
✍️
म्यामराज राई
भोजपुर हाल-जापान

[१०]
बचाउन गाह्रो भयो अपराधीबाट समाज,
मीठो नारा देखाई प्रोत्साहन गर्ने बढे आज।
✍️
पौडेल विमुन्स
पोखरा कास्की

[११]
के लिएर आएका थियौ मानव के लिएर जान्छौ,
किन तिमी आफूलाई कहिल्यै नमर्ने प्राणी ठान्छौ?
✍️
सुरेशकुमार पान्डे
दाङ घोराही १८

[१२]
बिना कारण जब अरूको खोइरो खन्नेछौ,
तिमी पनि अवश्य अगचको जालो बन्नेछौ ।
✍️
प्रेम थापा “मन”
बागलुङ

[१३]
मर्नुपर्छ जान्दाजान्दै मान्छे रिस राग गर्छन्,
अनगिन्ती चोट र पीडाका भुमरीमा पर्छन् ।
✍️
बिके माकजु
भक्तपुर ।

[१४]
नाम,दाम ईज्जत सबै कमाउँने हो बाँच्दा खेरि ,
आउँछ आउँदैन अर्को जुनी खै मोज गर्न फेरि।
✍️
होम प्रसाद नेउपाने
धरान,सुनसरी

[१५]
बाँचुन्जेल हो तेरो मेरो किन गर्छौ छुच्चो बोली,
जानैपर्छ परलोक आखिर दुई हात खोली ।
✍️
बेदु न्यौपाने
काठमाडौ

[१६]
लोभ, पाप, भय, क्रोध साँच्नुहुन्न कहिल्यै,
मर्दाखेरि खाली हात जानुपर्छ जहिल्यै ।
✍️
डम्बर थामी ‘अनुपम’
कालिन्चोक गा.पा. -६, दोलखा ।

[१७]
रित्तै आयो रित्तै जान्छ मानिसको चोला,
रिस राग किन राख्नु फाइदा के होला ?
✍️
बुद्धिमान चौधरी
सुरुङ्गा ४ झापा

[१८]
रिस गर्नेलाई गर्न देऊ साथी आफैँ झाँको झर्छ,
हेर्दै मात्रै जानुपर्छ समयमा आफैँ छक्क पर्छ।
✍️
दीपक ठटाल जलन
खरसाङ ३०.०४.२२

[१९]
जानुपर्छ आखिर सबेलाई छोडी,
किन गर्छौ रिस राग व्यर्थ मन तोडी।
✍️
सुरेखा चाम्लिंग**
-भक्तपुर//

[२०]
एकातिर छ काम कुरा कुम्लो बोकी हिँड्छौ अन्तै तिर,
राम सिवाय खै के भनौँ? व्यर्थै खोज्छौ हाम फाल्ने भिर।
✍️
अरुण कु.भुजेल
गोरूबथान,कालेबुङ्ग,भारत।

[२१]
धर्म सत्कर्म, ज्ञान गुन परलोकमा पाइन्छ रे लान,
मरेपछि पाइन्छ पाइदैन भ्रष्टाचार गरेर खान ।
✍️
रिजाल विनोद
बेलबारी ०२ मोरङ

[२२]
जानुपर्छ सुम्पिई इज्जत, दाैलत, धन,
फेरि पनि किन गर्छन् लालच सानाे मन ।
✍️
रामकृष्ण दुवाडी
पाेखरा

[२३]
गर्नुहुन्न रुखाे व्यबहार अनि बाेली,
नाङ्गै आयौँ अनि नाङ्गै जानुपर्छ भोलि ।
✍️
सहयात्री शाेभा अर्याल
रुपन्देही १४ बुटवल

[२४]
आखिर जानैपर्छ बनाएर बाँसको डोली,
नगरौँ बाबा आमामा तितो वचन र बोली ।
✍️
भगवती दवाडी

[२५]
पढ्छाै ज्ञान लिन्छौ,माेह व्यर्थ हो भन्छाै हृदय खाेली,
अहिले सम्झना छ, विवश भई बिर्सिदिन्छौ भाेलि।
✍️
रामप्रसाद पुरी
खाेटाङ बादेल ।

[२६]
राष्ट्रघाती आरिसेहरू त मरी जाऊन्,
देशभक्त देखारिसेहरू गरी खाऊन् !
✍️
बिबस पारदर्शी
भद्रपुर – २ झापा

[२७]
बाँचुन्जेल आखिरमा किन बेमेल गर्नु,
सेवाभाव राखी सधैँ हर्षले मन भर्नु ।
✍️
जमुना आचार्य
सिन्धुपाल्चोक

[२८]
जन्मियौँ नाङ्गै अनि जादा पनि नाङ्गै घमण्ड किन ?
सक्छौ भने नाम कमाऔँ सुकर्म गरौँ हरदिन ।
✍️
शंकर कार्की
थाहा ३मकवानपुर,

[२९]
हात बाँधी आएका थियौँ, जान्छाैँ हात खाेली,
छाडी जाने हो सबै यतै, मरी जादा भोलि ।
✍️
दुर्गा वनवासी
झापा

[३०]
सधैँ गरौँ मीठो बोली नगरिकन रिस डाहा,
मित्रवत व्यवहार गरौँ भनून् सबले आहा !
✍️
रुपेश कु.सदाय
सखुवानन्कारकट्टी-३(सिरहा)
हाल-गोलबजार (सिरहा)

[३१]
तितो वचन रिस राग नगरे शान बढ्दैन,
यहाँ मरेर जाने चाेलाको खासै दान चढ्दैन ।
✍️
गणेश तिमल्सिना गति
धनुषा

[३२]
आयौँ नाङ्गै जान्छौँ नाङ्गै लानु केही छैन,
सुखसँग कोही यहाँ बाँच्न पा’को हैन ।
✍️
रुपा गौतम
बारा

[३३]
जन्मेपछि मर्नुपर्छ भन्ने भुल्छ मानिस,
लोभ लालच गर्छ व्यर्थ घमण्ड र रिस ।
✍️
राजेन्द्र बस्नेत राप्तार
जुनिचाँदे५ जाजरकोट

[३४]
रिस राग गरेर केही पाइँदैन,
मिलापले बाँचेमा धन चाहिँदैन ।
✍️
गंगा खड्का
बूढानीलकण्ठ , काठमाडौँ

[३५]
एउटा थिए गाउँमा गर्थे सधैँ नै भिडन्त,
तर आखिर उनको दाउराले नै भो अन्त।
✍️
गणेश तामाङ वाइबा

[३६]
सुन्दर रुपमा सुन्दर बोली सुहाउँछ झन,
पहिचान सुन्दर रिस राग रहित जीवन ।
✍️
बादल गुरुङ’वियोगी’

[३७]
नाङ्गै आयाैँ नाङ्गै जाने संसारकाे रित,
बाँचुञ्जेल मिठो बाेलाैँ हामी सबैसित।
✍️
मित्र उराठी गाैतम
अमरपुर, गुल्मी, हाल:तिलाेत्तमा न पा -२

[३८]
मान्छे नै हो सर्वश्रेष्ठ प्राणी तेरो मेरो किन?
त्याग रिस ईर्ष्या डाहा अनि सोच एकैछिन।
✍️
अबजस चन्द्र
झापा

[३९]
व्यर्थ हाे अर्काकाे प्रगतिमा डाहा गरि रिसले जल्नु,
सके पुरुषार्थ सिद्ध गर, पर्छ भाेलि चितामा बल्नु ।
✍️
रामकृष्ण रिजाल
बागलुङ

[४०]
फेसबुकमा फोटो किन आमा बृद्धाश्रम राखेर ?
आमा बस्छिन् छोराको भलो होस् भन्दै ईश्वर भाकेर ।
✍️
तारा घिमिरे
संखुवासभा

[४१]
रिस राग नगर है गर्छौ सधैँ नै पो किन ?
सकारात्मक सोच राखे आउँछन् राम्रा दिन ।
✍️
दुर्गा भट्टराई

[४२]
भरोसा केही छैन जिन्दगीको आज होकि भोलि,
त्यागेर रिस राग मुस्कुराइदेऊ मनै खोली ।
✍️
श्रीशा खड्गी नेवा
लगनखेल, ललितपुर

[४३]
रिस रागले खरानी बनाउने छ आफ्नै साख,
मरी जाने याे जिन्दगीमा सुवचन बोली राख ।
✍️
प्रद्युम्न चालिसे

[४४]
रिस हाे मानवकाे शत्रु उन्नतिकाे बाधक,
यसबाट टाढा रहने गर्छन् सच्चा साधक ।
✍️
भवानी घिमिरे
सर्लाही ।

[४५]
मीठो बोलेर संसारलाई आफ्नो बनाऊ,
सक्छौ भने अस्तित्वलाई देशमै जमाऊ ।
✍️
अम्विका अधिकारी
झापा विर्तामोड

[४६]
रिस हो मानवकाे शत्रु, उन्नतिको बाटो रोक्छ,
आफ्नै ज्यानको तल र माथि पत्तै नपाई बोक्छ।
✍️
दुर्गा आचार्य
मोरङ

[४७]
रिस राग राख्नुहुन्न तितो वचन बोल्नुहुन्न,
मरी जाने जिन्दगीमा मिथ्या कुरा नि खाेल्नुहुन्न।
✍️
त्रिलाेचन भण्डारी
मेचीनगर, झापा